Rouwen om je huisdier: ‘Ik schaamde me voor mijn verdriet’
Leestijd: 5 minDoor Dana van Straten
Leestijd: 5 minDoor Dana van Straten
Geen aai meer over zijn zachte vacht, geen getrippel van pootjes door de huiskamer en geen wandelingen meer. Het verdriet om je overleden huisdier is groot, maar praten erover kan soms moeilijk zijn. Toch sta je er niet alleen voor. In dit artikel delen drie baasjes openhartig hun verhaal over rouw om hun huisdier.
Annemiek ontdekte uit eigen ervaring hoe rouw om huisdieren vaak wordt onderschat. Tijdens haar stressvolle studententijd vond ze rust bij haar Franse hangoor, Bobby. Glimlachend denkt Annemiek terug aan haar tijd met Bobby: “Ik had een klein appartement en als ik op de bank ging zitten, kwam hij naast mij zitten. Hij was mijn maatje.”
Het overlijden van Bobby komt als een enorme shock voor Annemiek. Toch praat ze er met niemand over: “Ik schaamde me er echt voor. Dat is eigenlijk heel raar. Natuurlijk rouw je. Ook voor huisdieren voel je een enorme liefde.”
‘Een huisdier is een gezinslid’
Annemiek komt uiteindelijk in de uitvaartzorg terecht, maar merkt al snel dat ze meer wil doen met rouwbegeleiding. Ze schoolt zich om en begint de Grief Academy, waar zij als rouwexpert onder andere de cursus Rouwen om huisdieren geeft. “Het gemis van een huisdier is veel meer dan een dier dat komt te overlijden. Het is een gezinslid, een vriendje en brengt structuur in je dag. Je huisdier is een reden om je bed uit te komen. De rouw om je maatje kan heel intens zijn.”
Lieke heeft het soms lastig vanwege haar autisme en besluit een hulphond te nemen. Charlie is acht weken oud als hij bij Lieke komt wonen. Ze moeten eerst aan elkaar wennen, voordat Charlie met de hulphondencursus begint. “Het begin was heel heftig. Ik zat niet goed in mijn vel en met zo’n kleine stuiterbal om mij heen kon ik echt totaal geen rust nemen.”
‘Hij leerde mij om voor mezelf op te komen’
Charlie was mijn oren en ogen; ik hoefde alleen maar op hem te letten om te weten dat het oké was om mij heen.” Charlie werkt als een schild voor Lieke: hij beschermt haar voor indrukken van buitenaf, zodat zij rustig haar ding kan doen. “Ik leerde van Charlie om voor mezelf en hem op te komen. Daardoor werd de wereld weer een stukje groter.”
Plotseling wordt Charlie ziek. In anderhalve maand tijd doet Lieke alles om hem te redden, maar het lukt niet. "De dagen na zijn overlijden dacht ik: er komt hier nooit meer een andere hond." Lieke mist vooral de structuur en stabiliteit die Charlie bood: "Hij was er onvoorwaardelijk voor mij."
Als Anja samen met haar gezin voor de eerste keer gaat kijken bij een nestje pups, is er meteen een band met een van de bruinharige puppy’s. "Toen we vertrokken, piepte Diego tegen de tralies, alsof hij niet vergeten wilde worden." Het is meteen duidelijk, Diego wordt het nieuwe lid van het gezin.
Na het plotselinge overlijden van Anja’s zoon biedt Diego veel steun. "Hij liep tussen ons door, troostend. Als ik huilde, legde hij zijn kop op mijn schoot." Diego zorgt ook voor stabiliteit; zijn uitlaatrondjes dwingen het gezin naar buiten. “Hij zorgde ervoor dat ons gezin op dat moment doorging.”
‘Hij heeft alles in ons gezin meegemaakt, dat maakt zijn verlies nog groter’
Nadat Diego ziek wordt en achteruitgaat, besluit Anja na een jaar hem te laten inslapen. "Je komt weer in een leeg huis. Hij werd 14,5 jaar en heeft alles meegemaakt, inclusief het verlies van mijn zoon. Dat maakt het verlies van Diego nog groter."
Wanneer ze terugdenkt aan haar trouwe maatje, herinnert Anja zich vooral nog hoe lief hij was: "Een buurmeisje was bang voor honden, maar bij het uitlaten hoorde ik haar zeggen: ‘Deze hond kun je aaien, want hij is lief.’ Dat was mooi om te horen."
