"Ge­rust­ge­steld reed ik naar het ziekenhuis, maar daar vond de echoscopist geen hartslag"

De zwangerschap verloopt spoedig en de verwachting is dat Marianne op Tenerife zal gaan bevallen, waar het schip op dat moment ligt. Wanneer ze steeds minder leven voelt in haar buik, wordt Marianne ongerust. “Aan boord van het schip zocht de arts naar de hartslag van het kindje. Die werd gevonden en daardoor waren we gerustgesteld.”

Ontspannen rijdt ze naar het ziekenhuis, met het idee dat de bevalling daar zal worden ingeleid. Maar daar blijkt het helemaal mis: “Aan het gezicht van de echoscopist zag ik dat het niet goed was. ‘Er is geen hartslag’ zei ze. Toen draaide mijn wereld. Ik ging gillen, ‘dit kan niet waar zijn’.”

Thuis bevallen

Drie dagen later vliegt het gezin naar Nederland, zodat Marianne daar thuis kan bevallen, met haar vriendinnen aan haar zijde. “Ik heb ervaren dat ik er de kracht voor kreeg. Ik voelde me gedragen, voelde dat ik het niet alleen hoefde te doen.”

Marianne bevalt van een levenloos dochtertje, Amélie, een prachtig meisje dat sprekend op haar broertjes en zusje lijkt. “Voor onze kinderen was het spannend om haar te zien. Onze dochter hield haar handje vast. Op een gegeven moment was het normaal dat ze daar lag.”

Ondanks de donkere momenten en het verdriet, put Marianne troost uit haar geloof in God. “Ik weet dat God me niet alleen heeft gelaten. En ik weet dat Amélie vanuit de mooiste plek hier, veilig in mijn buik, naar de mooiste plek heeft mogen gaan, de Hemel. Daar zal ik haar weerzien.”