Gerrit Hut over zijn ouders: ‘Ik heb bij hun overlijden geen traan gelaten, maar bezoek ze nu regelmatig’
Ik mis je, zaterdag 25 april
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Ik mis je, zaterdag 25 april
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Van Indonesië naar Nederland emigreren. Dat is wat de ouders van Gerrit Hut met hun kinderen in 1962 deden. Nu zijn vader en moeder overleden zijn en hij zelf ouder wordt, denkt hij steeds meer aan hen. “Ik heb bij hun overlijden geen traan gelaten, maar bezoek ze nu regelmatig.”
Gerrits vader groeide op in Indonesië, overleefde de Tweede Wereldoorlogen én de Jappenkampen, maar thuis werd daar nooit over gesproken. Gerrit: “Hij was een gesloten persoon. Destijds was ik zelf bezig met opgroeien, dus ik had er niet zoveel belangstelling voor. Achteraf had ik wel graag willen weten wat voor impact dat op hem heeft gehad.”
Een van de waarden die ik heb meegekregen is: wees een ander niet tot last
Het zwijgen over die periode deed hij uit bescherming, denkt Gerrit: “Een van de waarden die ik heb meegekregen is: wees een ander niet tot last. Dus ik denk dat hij ons daarmee niet tot last wilde zijn. Het was niet oké om ernaar te vragen, want je wist dat het pijnlijk was.”
Het gezin emigreert naar Nederland. “Ik ben trots op mijn ouders”, zegt Gerrit. “Ze zijn als jongelui met vier kinderen naar een vreemd land vertrokken. Je hebt een Nederlands paspoort, maar je kent het land helemaal niet.” In Nederland aangekomen, blijkt de moeder van Gerrit tuberculose te hebben, een besmettelijke longziekte. Gerrit: “Ze moest meteen naar het ziekenhuis en in quarantaine.”
De arts zei dat mijn vader er weer twintig jaar bij had gekregen
Zijn moeder wordt beter, maar ziekenhuisbezoeken blijven het gezin bezighouden. De vader van Gerrit is hartpatiënt. Gerrit: “Toen hij veertig was, heeft hij zes omleidingen gehad. Na de operatie zei de arts dat mijn vader er weer twintig jaar bij had gekregen. Wij zijn heel dankbaar dat hij geen twintig jaar, maar ruim dertig jaar heeft gekregen. Uiteindelijk is hij in het ziekenhuis overleden aan een hartaanval.”
De moeder van Gerrit is ruim zeven jaar weduwe wanneer zij ook overlijdt aan een hartstilstand. Gerrit: “De buren hebben haar in de tuin gevonden.”
Gerrit heeft nu zelf een gezin. “In de gesprekken met mijn dochters krijg ik terug dat ik vroeger gesloten was”, vertelt hij. “Zij zeggen dat ik mijn zorgen en pijn ook met hen mag delen. Ik vind het fijn dat ze daarin zo boven mij uitgegroeid zijn en dat ik wat van hen mag leren. Vroeger besprak ik niet zomaar dingen met anderen, door de cultuur die ik heb meegekregen. Maar nu ben ik daarin aan het veranderen, omdat ik weet dat het belangrijk is om je kwetsbaar op te stellen.”
Bekijk de aflevering waarin Gerrit over zijn ouders vertelt nu op NPO Start.
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
