Gerard Ekdom: ‘Ik zei: Mama, vandaag je ga naar de hemel’

Meest mensonterende ziekte

“Mijn moeder is net geen 54 geworden. Ze had ALS. Dat is echt de meest mensonterende ziekte die er bestaat. Het besturingssysteem naar je zenuwen stopt ermee. Uiteindelijk kun je niks meer. Je zit gevangen. Ze verloor haar spraak, haar benen stopten ermee, haar armen ook, tot ze alleen nog kon knipperen. Toen vond ze het wel genoeg geweest. Ze pleegde euthanasie. Dan staat er in je agenda: dinsdag gaat mama. En ik weet nog dat ik tegen haar zei: ‘Mama, vandaag ga je naar de hemel.’ En mijn moeder keek zo van: top! Dat klonk als muziek in haar oren.

Ik vroeg me weleens af: wat zou ze allemaal gedacht hebben? Met name het laatste halfjaar heeft ze veel geslapen. Dromen was het enige wat ze nog had. In haar dromen was het leven wel goed.

De euthanasiearts wilde in eerste instantie niet dat wij bij het overlijden zouden zijn. Mijn zusje vroeg: wanneer gaat het gebeuren? Nu, dacht ik. We stormden naar binnen. En mijn moeders hart klopte nog. De dokter zei: ‘Ze heeft een heel erg sterk hart.’
 ‘Dat klopt,’ zei ik.

Ik zag haar haar lichaam verlaten

En ineens zag ik het gebeuren. Ze verliet haar lijf. Dat is het moment waar we het aller aller bangst voor zijn. Tenminste, ik wel. Niet dat dood zijn heel erg is, maar stérven. En vooral hoe. Daar zijn we denk ik ons hele leven mee bezig. Op dat moment was ik totaal niet meer bang voor de dood. Toen even niet. Nu weer wel. Want dat gevoel ebt weg.

En dan ben je een huls. De ziel is eruit en dat zie je meteen.  Het was alsof er drie jaar lang een wervelwind door het huis ging, en ineens was het windstil. Calm after the storm. We waren opgelucht. We missen haar ongelooflijk, maar ze hoeft niet meer te lijden.”

Het plotselinge verlies van een beste vriendin

Aan presentator Kefah vertelt de dj in het EO-programma De Kist hoe muziek hem soms terugneemt naar het verleden. Niet alleen naar de tijd met zijn moeder, maar ook naar één van zijn beste vriendinnen die hij abrupt verloor.  “Als ik ‘Night Swimming’ van R.E.M. hoor, denk ik aan haar. We sprongen stiekem het gemeentezwembad in en beluisterden daarna ‘Night swimming’. Ze heeft zichzelf van het leven beroofd. Ze was 29. Het was zomer 2007. Zij was één van mijn beste vriendinnen, al vanaf mijn elfde. Ze had borderline en kon niet goed omgaan met zichzelf. Uiteindelijk zag ze maar één uitweg. Ik was heel verdrietig en uit het veld geslagen.

Afscheid in een droom

In mijn droom heeft zij nog een keer afscheid van mij genomen. We gingen picknicken en we hadden het leuk. Op een geven moment zei ze: ‘Ik moet terug.’
Ik zei: ‘Hoezo je moet terug? Je bent bij mij. We hebben het leuk. Wat is er aan de hand?’
‘Nee, ik moet weg.’
‘Waarom dan?’
‘Ja, dat hoort zo.’

Daarna heb ik nooit meer over haar gedroomd. Ze kwam afscheid nemen. Alsnog. Mijn moeder heeft dat na haar overlijden ook een paar keer gedaan in mijn droom. Als ik dan wakker werd, had ik een heel fijn gevoel. Je weet hoe je je voelt als je bij je moeder bent. Ik werd ook echt wakker met het gevoel van: ze was hier.

Gerard Ekdom in De Kist

Bekijk het hele verhaal van Gerard met EO-presentator Kefah Allush hieronder terug in De Kist via NPO Start. Hij vertelt onder andere hoe hij zich voelde na het verlies van zijn vriendin en hoe humor troost biedt, zelfs op de verdrietigste momenten.