Emma Wortelboer over haar overleden opa: 'Mijn oma ging naast hem liggen. Dat brak mijn hart'
De Kist, Emma Wortelboer, 12 februari
Leestijd: 2 minDoor Iris Versluis
De Kist, Emma Wortelboer, 12 februari
Leestijd: 2 minDoor Iris Versluis
De eigenzinnige televisiemaker Emma Wortelboer heeft al een aantal kisten meegemaakt in haar leven. Toch wil ze niet in het verdriet blijven hangen. “Ik voel het, accepteer het en ga weer door.”
“Het eerste overlijden dat ik meemaakte, was die van mijn oom. Hij stierf toen hij 35 jaar was. Hij ging slapen en werd niet meer wakker, zonder bekende aanleiding. Ik was toen rond de 11 jaar. Ik heb hem zien liggen in zijn bed. Ik vond het allemaal heel interessant. Ik wilde hem ook graag aanraken, nieuwsgierig naar hoe dat zou zijn. De kamer die vol stond met koelelementen en blazers vond ik ook erg fascinerend.
Ik ben heel gevoelig, hoewel mensen dat eigenlijk niet van mij denken. Ik kan veel huilen en mij veel dingen aantrekken. Tijdens een uitvaartweek mogen mijn gevoelens de spuitgaten uitlopen, dat vind ik heel fijn. Het is huilen, lachen, vetedering, romantiek, liefde. Alles mag dan helemaal losgaan. Dat vind ik een heel fijne bubbel, samen zijn met mensen die ik liefheb. Ik voel het in het moment heel erg, maar ga daarna wel gelijk door. Ik heb een pragmatische manier van leven.
Het overlijden van mijn opa was heftig, vooral voor mijn oma. Zij waren één. Ze waren al meer dan vijftig jaar bij elkaar, sinds hun negentiende levensjaar. Het was niet te doen om haar zo in tranen te zien aan de rand van de kist. Toen wij ’s avonds weggingen, ging mijn oma naast zijn opgebaarde lichaam liggen. Ze heeft naast hem geslapen. Dat breekt mijn hart. Die zielsverwanten zijn nu losgerukt. Mijn oma stierf niet veel later, we vermoeden door liefdesverdriet.”
Bekijk hieronder de aflevering van De Kist waarin Emma Wortelboer vertelt over haar wens voor een feestelijk afscheid, over wat carpe diem voor haar betekent en over hoe ze haar stem door het overlijden van een collega gevonden heeft.
