Gedicht | De parel

Mijn lief,
wees verdrietig om wat niet meer is,
schrei om de leegte van het gemis,
huil om de heimwee, de pijn van het verlangen,
maar lach omdat we elkaar hebben mogen ontvangen,

schreeuw om de stilte, die oorverdovend klinkt,
roep mijn naam, als je in radeloosheid verdrinkt,
sla op de muur, je vuisten gebald, je warme blik verstard,
maar verberg niet de liefde onder stenen in je hart.

delf haar op, voorzichtig en teder, keer op keer
elke kiezel gebroken, gebarsten, verweerd,
is een kostbare parel, onvergankelijk teken van mijn bestaan,
in de wonden van het snijdend scheiden ontstaan

Disclaimer
Dit gedicht is met toestemming van uitgeverij Adveniat overgenomen uit de bundel Om wie jij bent van Sabine Nijland. Kopiëren, verspreiden en elk anders gebruik van deze inhoud is niet toegestaan zonder toestemming van de uitgever.