De dochter van Ernst-Jan en Joyce werd stilgeboren: 'Niemand pakt me af dat zij er is geweest'
In een paar maanden tijd veranderde hun levens compleet
Leestijd: 7 min
In een paar maanden tijd veranderde hun levens compleet
Leestijd: 7 min
Van een grote verrassing tot aan een diep verdriet; in een paar maanden tijd veranderde het leven van Ernst-Jan (47) en Joyce (47) van Wijk compleet. Hun dochter Liv werd op 16 december 2019 stilgeboren. Het stel viert nog ieder jaar hun Liv-dag met taart en champagne. “Verlies hoeft niet alleen maar een grauwe, grijze wolk te zijn namelijk”, deelt Joyce.
Joyce en Ernst-Jan leerden elkaar in 2009 kennen op Curaçao. Zij was op vakantie, hij werkte er als barman. “Bij terugkomst zijn we vrij snel gaan samenwonen. We wisten dat het goed was, zo voelde dat. Dat bleek ook zo te zijn én zo leven we nog steeds. Snelle keuzes maken en samen achter die keuzes staan.” Na hun bruiloft in 2011 waren ze er allebei aan toe om te proberen zwanger te worden.
“Dat bleek een lange periode van proberen en ziekenhuisbezoeken. Er was geen medische reden waarom het niet lukte, dus dat was lastig. Het traject was intensief en er kwamen geen antwoorden. Op een gegeven moment vertelde de arts dat we een kans van één op een miljoen hadden dat het op de natuurlijke manier zou lukken. Maar het werd steeds meer gepland en alles stond al jaren on hold. Reizen, een nieuwe baan, dat was allemaal even niet aan de orde”, zegt Ernst-Jan.
Joyce: “We zijn toen met de medicatie en behandelingen in het ziekenhuis gestopt. We bleven er samen goed over praten en dat hielp goed. We richtten ons leven zo in dat we kinderloos zouden blijven. Natuurlijk met altijd in ons achterhoofd de hoop op toch nog een zwangerschap. Ik heb altijd gevoeld dat er een dochtertje zou komen, dat vertrouwen had ik.”
In 2019 werd die gedachte waarheid; Joyce was zwanger. “Ernst was op het moment dat ik de zwangerschapstest deed, niet thuis. Dus toen hij later die dag thuiskwam, liet ik hem de test zien. Hij was helemaal stil. Hij staarde me alleen maar aan, zo onwerkelijk was het. Daarna kregen we zoveel positieve reacties van mensen om ons heen. Ze gunden het ons zo. Het hele huis stond vol met bloemen en kaartjes”, zegt Joyce.
Direct bij de eerste blik op de echo viel het stil
“Mijn zus beloofde ons iedere week langs te komen, die was zo blij voor ons. Terwijl ze zelf ongewenst kinderloos is gebleven, gunde ze het ons. Dat was zo bijzonder. Ze kreeg op deze manier toch de kans om een soort moeder te zijn voor Liv”, deelt Ernst-Jan. “Elke echo die daarop volgde was spannend en we vierden ze allemaal. Haar naam was ook snel besloten. Eerst dacht ik aan Liz, maar dat vond Joyce minder. Liv vonden we allebei meteen mooi, dat betekent ‘beschermer’.”
De 20 weken-echo was voor Joyce en Ernst-Jan een spannend moment. “Direct bij de eerste blik op de echo viel het stil en die stilte duurde een paar minuten. Dat is meestal geen goed teken. De echoscopist zei daarna inderdaad dat ze stil was, omdat ze goed wilde kijken wat er aan de hand was. Liv bleek veel afwijkingen te hebben. Het was echt niet goed, maar ze mocht ook niet te veel zeggen”, zegt Ernst-Jan.
“Vijf dagen later konden we terecht bij het Erasmus MC Sophia Kinderziekenhuis, daar hoorden we meer over de opties. Die dagen ertussenin waren zo ellendig. Ik ging niet meer naar buiten, want de meeste mensen dachten dat het goed ging. Ik kon even geen vragen aan. We deelden dit nieuws met een paar mensen om ons heen en gingen na vijf dagen terug naar het ziekenhuis”, vertelt Joyce.
“Daar hoorden we dat Liv een spina bifida, een open ruggetje, had. Er waren drie opties: de zwangerschap voldragen, een operatie met veel risico’s voor mij en Liv, of de zwangerschap afbreken. Onze wereld stond op z’n kop. We hadden vijf dagen bedenktijd hiervoor. Thuis gingen we met onze honden wandelen en bespraken het toekomstbeeld van Liv. Ze zou niet kunnen schommelen of later snorkelen bijvoorbeeld. Ze zou geestelijk en lichamelijk beperkt zijn.”
“Ik wilde er in eerste instantie alles aan doen om haar te laten leven. Mijn oerinstinct kwam naar boven. Maar de risico’s van de operatie waren echt groot en dat kon ik Ernst ook niet aandoen. Dus hebben we besloten de zwangerschap af te breken. Een hele zware beslissing. Een aantal mensen in onze omgeving wist het, maar we wilden het vooral samen doen en delen.”
Ik durfde eerst niet zo goed te kijken
Op 16 december 2019 is Liv stilgeboren. “Het is zo goed gegaan in het ziekenhuis. De gynaecoloog zei dat ik was bevallen van een prachtige dochter. Dat was zo belangrijk. Ook noemden ze haar naam veel. Dat was heel waardevol.” Ernst-Jan vult aan: “Ik durfde eerst niet zo goed te kijken, maar het was zo mooi om haar te zien. Ik heb de navelstreng doorgeknipt en daar ben ik heel blij om. We mochten zolang blijven als we wilden en hebben haar uiteindelijk een mooie uitvaart gegeven.”
Joyce: “De huiskamer stond na haar overlijden nog voller met bloemen en kaarten dan toen het nieuws van de zwangerschap bekend werd. Er is een leven voor Liv en een leven na Liv. We delen dit verhaal zoveel mogelijk om haar in ere te houden. Ook aan andere mensen die door iets soortgelijks heen gaan, vraag ik: ‘Hoe heette je kind?’. Het is belangrijk om namen te blijven noemen. Natuurlijk is er ook een donkere kant, ik mis haar vreselijk en ben verdrietig. Maar er is vooral veel liefde, niemand pakt me af dat zij er is geweest. Allebei die kanten mogen er zijn.”
Verdriet stopt niet bij één persoon, het beweegt door de hele familie heen
“De Liv-dag is ieder jaar een moment waarop vrienden en familie bij ons komen en we Liv vieren. We willen het gesprek openbreken en ongemak op tafel leggen. Daarom werken we nu ook allebei als coach voor jeugd en gezinnen en maken we de thema’s rouw en verlies bespreekbaar. We kennen geen angst meer”, vertelt Ernst-Jan.
“Wat ons in de jaren daarna diep heeft geraakt, is hoe groot de impact van een stilgeboorte is binnen een familiesysteem. Niet alleen voor ons, maar voor grootouders, broers, zussen en generaties daarvoor. Verdriet stopt niet bij één persoon, het beweegt door de hele familie heen”, zegt hij.
Hij gaat verder: “Het blijft me wel verbazen hoe anders mannen omgaan met verlies. De vriendinnen van Joyce praten er uren over met haar, maar mijn vrienden doen dat minder. Ze appen wel dat ze er voor me zijn, en dat zijn ze ook. Maar meer in de vorm van een rondje fietsen, een biertje drinken samen. Ik merk dat het met gelijkgestemden heel anders is, iemand die mijn verhaal snapt, dat is toch een groot verschil.
We willen deze thema’s bespreekbaar maken. Vanuit deze weg van rouw en liefde ontstond ook ons boek Belofte aan de Liefde. Niet als doel op zich, maar als een vorm om ons verhaal te dragen en te delen met anderen die iets soortgelijks meemaken.”
Geschreven door: Simone Vos
