De moeder van Christine en Bart zorgde alleen voor tien kinderen: 'Altijd blij en dankbaar'
Ik mis je, zaterdag 2 mei
Leestijd: 3 minDoor Rebecca van Dam
Ik mis je, zaterdag 2 mei
Leestijd: 3 minDoor Rebecca van Dam
Nadat de vader van Bart en Christine plotseling overleed, moest hun moeder tien kinderen alleen opvoeden. Hoe zwaar dat ook was, er was vreugde en dankbaarheid in haar leven, vertellen haar kinderen trots.
Bart en Christine groeiden op in een liefdevol en druk gezin met tien kinderen; 7 meisjes en drie jongens. Moeder zorgde voor het gezin, terwijl vader hard werkte als postbode. “Hij moest tien monden vullen, dat gaf stress.”
Vlak na zijn vijftigste kreeg vader hartklachten en ging hij langs de bedrijfsarts. Na dat bezoek werd hij onwel en overleed twee dagen later. “Ik was toen al uit huis, op kamers, maar wilde daarna weer terug”, vertelt Christina. “Twee jaar later ben ik getrouwd, maar tot die tijd heb ik bij moeder gewoond en volop meegemaakt hoe ze het alleen moest rooien.”
Ze had altijd een vloertje van dankbaarheid en vreugde onder zich
Na de dood van haar man heeft moeder lang niet kunnen zingen, iets dat ze altijd graag deed, vertelt Bart. “Maar na een tijdje stond de muziek altijd weer op en zong ze mee. Want voor haar was zingen ‘dubbel bidden’. Hoe moeilijk het ook was, ze had altijd een vloertje van dankbaarheid en vreugde onder zich.”
Bart ging zijn moeder meer waarderen nadat hij het ouderlijk huis verliet. “Toen zag ik hoe groot haar hart was. Ze stond altijd open voor iedereen, had altijd een bemoedigend woord en schroomde ook niet kritisch te zijn als het nodig was.”
Zo kreeg Bart wel eens opmerkingen over hoe hij zijn kinderen opvoedde. “Ze zag daar veel in terug van hoe mijn vader dat ook deed en zei dan: ‘Geef ze wat meer de ruimte.’ Dat nam ik uiteindelijk wel van haar aan.”
Ruim dertig jaar na haar man, werd ook moeder ziek en zag ze ernaar uit om hem weer te zien in de hemel. “Op een ochtend in het ziekenhuis vertelde ze dat ze had geworsteld met God, net als Jakob in het Bijbelverhaal. Ze had Gods zegen ontvangen en heeft ons ook nog gezegend. Ze wist: “Het is prachtig waar ik naartoe ga’.”
Ondanks het verdriet dat hij over zijn moeder heeft, ervaart Bart dat ‘vloertje van vreugde’ dat zijn moeder had, ook in zijn eigen leven.
“Vroeger dachten we wel eens: ‘Daar komt ze weer met haar cliché’s, maar nu is het heel waardevol voor ons’, vertellen Bart en Christine aan het graf van hun ouders. “Uiteindelijk had ze toch gelijk.”
Bekijk het hele verhaal van Bart en Christine over hun ouders:
Steun ons
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
