Bram (26) verloor zijn moeder: 'Ze was mijn veilige plek' - Ik mis je
Bram (26) verloor zijn moeder: 'Ze was mijn veilige plek'
Leestijd: 7 min
Het begon klein, in april 2024. Met een bultje onder in haar rug. Iets wat eerst onschuldig leek. De huisarts dacht aan een hernia. Maar de fysiotherapeut zag al snel dat dat het niet was. Na aandringen kreeg Brams moeder verder onderzoek. “Toen half juni de uitslag kwam, was meteen duidelijk dat het ernstig was,” vertelt Bram. Binnen tien weken werd zijn moeder weggerukt uit zijn leven. Bram (26) kijkt terug op een intense, maar ook mooie tijd.
“Mijn moeder was een powervrouw,” vertelt Bram. “Ze was rechtvaardig en eerlijk. Ze had niet veel woorden nodig. Gewoon duidelijk, maar altijd op een rustige, liefdevolle manier.”
“Ook stond ze voor haar mening, maar wel altijd met respect voor anderen. Dat is ook hoe ze me opvoedde. Ze beschermde me en leerde me tegelijkertijd om zelf na te denken. Situaties waren voor haar nooit zwart-wit. Doordat ze me liet zien dat je alles van meerdere kanten kunt bekijken, leerde ze me om mijn eigen beslissingen te nemen.”
Veel lol
Bram groeide alleen met zijn moeder op. Ze was alles voor hem: zijn ouder, steunpunt en veilige basis. “Onze levens waren helemaal met elkaar verweven. Overdag ging ik naar school en zij naar haar werk, maar ‘s avonds waren we samen. Samen eten, samen spelletjes doen aan de eettafel, vaak tot laat op de avond. En we hadden zoveel lol.”
Hun hechte band viel ook anderen op. Dat merkte hij vooral als ze samen op reis waren. Met de bus trokken ze ieder jaar door Europa: van Wales tot Italië en van Schotland tot Kroatië. “Als een medereiziger zei dat we zo respectvol met elkaar omgingen, voelde ik me zó trots. Ze was gewoon mijn veilige plek. Ik kan me geen betere moeder wensen.”
Ze bleef doorgaan met haar leven en sprak weinig over haar ziekte.
Waar hun leven samen eerst zo vanzelfsprekend was, werd na de uitslag in juni alles onzeker. Brams moeder koos er bewust voor om niet alles met hem te delen.
“Ze bleef doorgaan met haar leven en sprak weinig over haar ziekte. Ze wilde ook geen zware medicatie. Want, zoals ze het zelf zei: ‘Ik wil geen roze olifanten zien.’ Ik vond dat soms heel moeilijk. Vooral als ik beneden in de woonkamer zat en haar boven hoorde schreeuwen van de pijn. Dat ging door merg en been.”
Ze bleef doorgaan met haar leven en sprak weinig over haar ziekte.
“Op een gegeven moment mocht ik haar dossier beheren,” vervolgt hij. “Ze wilde niet dat ik erin keek. Toch heb ik dat uiteindelijk gedaan. Omdat ik wilde weten hoe het precies zat, ik kon het niet meer aan. Pas drie dagen voor haar overlijden heb ik dat met haar gedeeld. Maar ze had er begrip voor.”
Strijdbaar
“Ik neem het haar niet kwalijk dat ze bijna alles voor zichzelf hield,” gaat Bram verder. “Mensen om me heen zeiden dat ze haar kop in het zand stak. Dat was niet zo. Ze wilde me beschermen. En ze wilde dat ik terug zou kijken op een mooie laatste tijd. Ze was strijdbaar en wilde er uithalen wat er nog in zat.”
Half augustus ging zijn moeder steeds verder achteruit. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis en een paar dagen later overgebracht naar een hospice. Een plek waar, tegen de verwachting in, ook rust kwam. Waar het tempo vertraagde. “Het klinkt gek, maar dat was een hele mooie tijd,” vertelt Bram. De zorg was goed, er was aandacht, en juist toen kwam er ruimte om nog een paar bijzondere herinneringen te maken.
“Zo vroeg ik of ze nog een laatste wens had. Ze gaf me die vraag terug: wat zou mijn wens zijn? Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ik ben voetbaltrainer van een team van 14- en 15-jarigen en mijn moeder leefde altijd intens met me mee. Ik wilde dat ze nog één keer naar mijn wedstrijd kwam kijken.”
Dat leek eerst niet haalbaar, maar met hulp van de WensAmbulance lukte het toch. Op 24 augustus zat ze in een zorgbed langs de lijn. “Er waren 100 tot 150 mensen. Allemaal voor haar. Ik had een fotograaf uitgenodigd, die maar liefst 500 foto’s maakte. Ik krijg nog kippenvel als ik terugdenk aan dat moment.”
Die avond hebben ze samen alle foto’s teruggekeken op het televisiescherm.
Ik wilde dat ze nog één keer naar mijn wedstrijd kwam kijken.
Diploma-uitreiking aan bed
Twee dagen later gebeurde er nog iets wat voor hem van grote betekenis werd. Hij was bijna klaar met zijn opleiding tot onderwijsassistent, maar had zijn studie in juni onderbroken, omdat hij er voor zijn moeder wilde zijn. Wel hield hij goed contact met zijn mentor.
“Mijn mentor en docent zijn op eigen initiatief naar het hospice gekomen om me een voorlopig diploma uit te reiken. Aan het bed van mijn moeder. Hoewel ze op dat moment sliep, weet ik zeker dat ze het heeft meegekregen.”
Nog geen zes uur later overleed ze.
Opluchting
Hij was er niet bij toen ze overleed. Die keuze maakte hij bewust, omdat hij haar wilde herinneren zoals ze was. Zijn oom, de broer van zijn moeder, was er wel bij en kwam naar zijn huis nadat ze haar laatste adem had uitgeblazen. “Ik kan het moeilijk plaatsen, maar het eerste wat ik toen voelde was opluchting. Voor haar.”
Hij kijkt met warmte terug op de dagen die volgden. Zijn moeder wilde altijd gecremeerd worden, maar vlak voor haar overlijden koos ze toch voor begraven. “Dat deed ze voor mij. Zodat ik een plek heb waar ik naartoe kan gaan. Daar ben ik haar zo ontzettend dankbaar voor. Ik vind het fijn om haar graf te bezoeken, met de plantjes bezig te zijn en een kaarsje te branden.”
Er kwamen honderden mensen op de begrafenis. Bram hield zelf een speech. “Het was precies zoals zij het zou hebben gewild.”
Minder steun en onbegrip
Na de uitvaart werd het stiller. De steun die hij daarvoor voelde, viel deels weg. “Ik heb best veel mensen verloren en dat heeft me geraakt. Niet iedereen begreep dat ik me na de uitvaart terugtrok en minder van me liet horen. Maar gelukkig heb ik wel steun gehad van mijn familie en een paar belangrijke mensen om mij heen.”
Niet iedereen begreep dat ik me na de uitvaart terugtrok en minder van me liet horen.
Hij heeft na het overlijden van zijn moeder direct professionele hulp gezocht. Eerst via rouwbegeleiding, later via de GGZ. “Die begeleiding helpt me om dingen een plek te geven. Om te leren omgaan met wat er is gebeurd.”
Weer in beweging
Nu, anderhalf jaar later, komt er langzaam beweging in zijn leven. Hij heeft zijn opleiding afgerond en is weer begonnen met voetbaltraining geven. Stap voor stap verandert hij dingen in het huis waar hij met zijn moeder woonde. Hij zoekt spullen uit, doet meubels weg en geeft zijn herinneringen een nieuwe plek. Iets wat hij in het begin niet voor mogelijk had gehouden.
De avonden vindt hij moeilijk. “Dan mis ik haar het meest. Maar dan haal ik kracht uit fijne herinneringen. Of ik kijk de opname van de uitvaart nog eens terug. Ik hou me vast aan de gedachte dat ze zou willen dat ik doorga. Ze is er niet meer, maar wat ze me heeft meegegeven, dat blijft.”
Tekst: Ilse Terpstra
Steun ons
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
