Leestijd: 3 minDoor Sarah Klinkenberg
Sarah geniet van een zondagochtendmomentje met haar geliefde en hun twee kinderen. Tegelijk is dit ook een van de momenten waarop ze wenst dat haar moeder er nog is en dit ook kan meemaken.
We liggen lekker met zijn viertjes in het grote bed. Ik probeer nog wat verder te doezelen maar mijn dochter probeert op enthousiaste wijze haar speen in mijn mond te duwen. ‘Kleintje! Mag mama niet meer slapen?’
Ik ga rechtop zitten en geef haar een kus op haar voorhoofd. Mijn zoon kruipt naar me toe en drukt zich tegen me aan om me een knuffel te geven. ‘Dankjewel lieverd. Goeiemorgen.’. Ik glimlach. Wat een rijkdom. Mijn alles hier zo dichtbij me.
Ik zucht en laat me achterover in de kussens vallen. De canvas foto die aan de muur hangt vangt mijn blik. Mijn zoon met mijn moeder. Een foto genomen in oktober 2016. Nog ver voor ik zwanger was van mijn dochter. We planden een shoot op de dag voor mijn moeder voor het eerst en voor het laatst naar de kapper zou gaan om al haar haar eraf te laten halen. Het was opeens tijd voor een pruik en een ‘moets’, zoals ze haar mutsje gekscherend noemde.
Op de foto zoent ze mijn zoon. Hij kijkt stralend in de lens. Zoveel liefde. Ik zie dat ze hem voorzichtig kust omdat ze lippenstift droeg. Voorzichtig maar liefdevol. Ze was zo ontzettend dol op hem. Haar eerste kleinkind. Haar ‘schatteman’. Haar grote zonnestraal in tijden van regen. Haar kracht wanneer het tegen zat. Het mannetje dat ze dolgraag wilde zien opgroeien.
‘Mijn moeder was ontzettend dol op mijn zoontje’
Het mannetje dat ze naar school had willen brengen en waar ze op had willen passen. Het mannetje dat haar telkens weer de grootste glimlach bezorgde in de periode dat ze aan bed gekluisterd was en ze steeds minder kon. Wat hield ze immens veel van hem!
En wat zou ze dit zondagochtend moment graag hebben willen meemaken. Dan had ik de kindjes even bij mijn ouders in bed gelegd. En dan was ik een ontbijtje gaan maken. Dan had ik, met een dienblad vol lekkers naar boven lopend, gelach en geklets uit hun kamer gehoord. Dan was ik op het randje van het bed gaan zitten en had ik met één blik, de meest veelzeggende blik ooit, de gezamenlijke liefde voor mijn kinderen en haar kleinkinderen met mijn moeder gedeeld.
Ik kijk naar de canvas foto en vraag: ‘Mam, zie je ze? Wat een rijkdom he?’
