Blog Rebekka | ‘Mijn enthousiasme over mijn moeder is soms groter dan de interesse van anderen’
Leestijd: 4 minDoor Rebekka Rodenburg
Leestijd: 4 minDoor Rebekka Rodenburg
Hoe houd je iemand levend in een gesprek dat alweer verder gaat? Rebekka kent dat gevoel maar al te goed. In deze blog deelt ze wat het betekent om trots te zijn op iemand die er niet meer is, en hoe een krakend snoertje toch alles goedmaakt.
“Mijn moeder zong vroeger met haar gezin in veel kerken. Ze hebben zelfs een aantal platen opgenomen!” Mijn vrienden knikken terwijl ze naar me luisteren. “Wat grappig”, zegt er een. Al heel snel is het onderwerp weer veranderd naar iets totaal anders. Het is al duidelijk dat mijn enthousiasme groter is dan de interesse van anderen. Ik haal mijn schouders op en doe weer actief mee aan het nieuwe gespreksonderwerp.
Ik heb helemaal geen platenspeler, maar ik wilde iets tastbaars van haar hebben.
Toen mijn vader een paar jaar geleden ging verhuizen kwam er van alles en nog wat uit de zolder tevoorschijn. Zo ook een aantal platen van ‘Het gezin De Gier’: mijn opa, oma, tante en moeder. Mijn broers, zus en ik mochten allemaal een plaat hebben. Ik weet nog hoe blij ik was om iets tastbaars in mijn kast te hebben met háár stem, ook al heb ik helemaal geen platenspeler. Het is een stukje van mama’s geschiedenis waar ze zo trots op was.
Trots op zichzelf was ze niet snel. Lovend over zichzelf spreken deed ze al helemaal niet. Maar als het ging over de tijd van het samen zingen, begonnen haar ogen te stralen. Vol trots liet ze de dvd zien met opname van de EO-Familiedag, waar ze ook een keer stonden. Wat gaaf!, dacht ik dan. Míjn moeder, op een podium, voor duizenden mensen. Maar nog veel mooier was hoe ze er glunderend over vertelde.
Die trots nam ik over en werd des te meer aangewakkerd na haar overlijden. Ik wilde zo graag vertellen over wie mijn moeder was en wat ze, naast haar muzikaliteit, allemaal kon. Het is een soort drang om te blijven vertellen over iemand, zodat ze niet vergeten wordt. Toch lijkt het de meeste mensen niet te interesseren als ik er wat over vertel. Logisch ook wel, wat voor mij zo groot en kostbaar is, is voor hen een leuk weetje. Toch duwt dat mijn trots wel eens de grond in.
“Hoe werkt jouw platenspeler?” vraag ik aan mijn huisgenoot. Nu wij sinds een paar maanden samenwonen, heb ik de mogelijkheid tot het beluisteren van de plaat. In gedachten kijk ik hoe mijn huisgenootje het stof zorgvuldig van de plaat afhaalt met een microvezeldoekje. Zou ze het wel mooi vinden klinken? Zou ze het net zo gaaf vinden als ik? Via een snoertje verbonden met een boxje, klinkt langzaam maar zeker een piano door onze woonkamer. Niet veel later volgen vier stemmen.
Tussen het kraken door hoor ik haar stem, en ik ben super trots.
Geconcentreerd luister ik en hoor ik ook de stem van mama ertussen. Ze zingen het lied dat ze zongen op de EO-Familiedag. “Ja ik ben verzekerd dat noch dood noch leven mij ooit scheiden kan, ja dat niets en niemand meer mij kan scheiden van mijn Heer.” De hoge tonen van mijn oma’s stem kan het boxje niet aan. Het snoertje laat de muziek kraken en mijn huisgenoot probeert met alles wat ze kan om het geruisloos te laten klinken. “Sorry, sorry”, blijft ze zeggen. “Geeft niet”, glimlach ik. Of ze het mooi vindt, maakt me eigenlijk niet meer uit. Ze doet haar best voor mij. Ze luistert met me mee.
Tussen het kraken van het snoertje door, hoor ik mijn moeders stem. Niemand hoeft het te begrijpen. Ik ben super trots.
