Blog Laurina | Dit maakt rouwen voor mij nog in­ge­wik­kel­der

In de oudste lagen van mijn ziel,
waar hij van stenen is gemaakt,
bloeit als een gaaf, ontkleurd fossiel
de stenen bloem van uw gelaat.
M. Vasalis

Verhaal wat verteld moet worden

Er is nog een verhaal wat verteld moet worden. Een verhaal waar ik moeilijk de woorden voor kan vinden, omdat het gaat over een tijd waar ik nog geen woorden kende en alleen maar babytaal sprak. Mijn lichaam vertelt het verhaal al een tijdje. Mijn spieren staan aangespannen en geven een venijnige pijn af door de langdurige en aanhoudende spierspanning.

Vandaag ga ik proberen om als volwassene de woorden te spreken, die de kleinste Laurina wil vertellen. Het vraagt moed en weerbaarheid en dat is ook wat ik wil doen: moedig, krachtig en zonder oordeel telkens weer de kant kiezen van Lautje.

Haar verhaal moet verteld worden.
Zij mag gehoord worden.
Ze mag gaan leren ontdekken dat ze zo geliefd is en dat er ruimte is voor haar.

Het tiende kindje

Ik ben het tiende en jongste kind in de rij van kinderen. De geboorte van de zus boven mij was kritiek. Ze werd veel te vroeg geboren, wat de nodige zorgen met zich meebracht. Vier jaar later ontdekte mama dat ze weer zwanger was. Deze keer van mij.

Oh, wat moest mama wennen dat ze weer een kindje in haar droeg. Wat heeft ze moeten werken om ruimte te maken in haar hart en in haar huis.

Allereerst: lieve mama, ik verwijt je niets. Het is zó logisch dat je moest wennen. Ga er maar aan staan, om zorg te dragen voor tien kinderen. En ik begrijp het dat het zó spannend moest zijn om weer te bevallen. Want hoe zou het deze keer gaan?

Aangepast en afgestemd

Ken je die prachtig beschilderde baboesjka’s? Op mijn piano staat een set uitgestald. Het kleinste poppetje staat vooraan. Ze vraagt aandacht. Ze wil de ruimte die ze verdient. Maar tegelijkertijd is ze ook zo verschrikkelijk bang om het verhaal van haar hart in de ruimte te zetten.

Ze wil laten zien wie ze is, maar ze vindt het ook enorm spannend om haar eigen karakter en haar talenten in het volle licht te zetten. Want ze heeft het gevoeld dat er geen ruimte was voor haar. Lautje wist dat ze eigenlijk teveel was. Ze begreep dat het spannend was. En daarom heeft ze zichzelf aangepast. Ik heb mezelf afgestemd aan het hart van mama en me stilgehouden.

Geen ruimte

Het is 3 juli 1988. De bevalling begint, maar de placenta ligt ervoor waardoor de baby er niet via de natuurlijk weg uit kan. Via de keizersnede wordt er een meisje geboren, Laurina de Visser. Doordat er thuis waterpokken heerst mag moeder wel naar huis en blijf ik een week alleen in het ziekenhuis.

Wat heb ik opgemerkt in de baarmoeder? Wat trof ik aan, toen ik uit de buik van mama werd gehaald? Wat is het geweest, dat ik vanaf één van de eerste momenten heb geleerd om stil en een tikkeltje onopgemerkt mezelf te voegen tussen de anderen? Zoals een oudere zus treffend opmerkt: ‘Toen je er eenmaal was, was iedereen gelijk gek met je. Want je was een ontzettend makkelijk kind, niemand had last van je.’

Ik ben geneigd om dit verhaal overdreven te vinden. Soms lach ik het weg. Maar zullen we het bij de feiten houden? Geen ruimte; geboren via een keizersnede; direct een week gescheiden zijn van mama. Het is veel voor een baby. Ze roept mij en ze roept naar jou. Hou me vast, bescherm me.

Omdat ik die baby ben, vertel ik dit verhaal. Want ik rouw om dat wat ik mis. Ik sus haar. In een taal die ze begrijpt.

Groei, je hebt de tijd.
Bloei en neem de tijd.
Ontvang
Ontbang
Omwarm
Hier is er veiligheid.

Laurina schrijft voor Ik mis je over de impact van het verlies van haar ouders. In deze blog kijkt Laurina naar het begin van haar eigen leven, omdat het invloed heeft op haar rouwproces.