Leestijd: 3 minDoor Jurgen van Riel
Dit jaar voelt voor Jurgen als een jaar vol getallen: 50, 20 en straks 18. Getallen die normaal zouden moeten zijn, maar dat niet zijn. Want 22 maart nadert: Luna’s verjaardag. En ineens is de vraag terug die hij nooit heeft gesteld: “Wat als…?”
Wat als…? Sinds 24 december 2017 heb ik me deze vraag nooit gesteld. Tot op de dag van vandaag heb ik nooit spijt gehad van mijn beslissingen of de avonturen die ik ben aangegaan, en ik zou niets anders hebben willen doen.
Toch kruipt de vraag: “Wat als…?” nu meer dan ooit tevoren dagelijks mijn hoofd in. Wat zou Luna hebben gedaan als ze nog in leven was?
Het is een raar jaar voor mij. 2026 is voor mijn gevoel een jaar van uitersten - en ook weer niet, als ik er goed over na denk. Het gaat om uitersten in de gedaante van getallen die voor mij maar getallen zijn.
Mijn vrouw Karin en ik worden dit jaar beiden 50 jaar jong. Op de geboortedag van onze dochter Senna waren we 20 jaar getrouwd. Voor mij zijn het getallen die normaal zijn. Maar dit jaar is er nog zo’n getal, dat normaal zou moeten zijn, maar het niet is. De geboortedag van Luna, op 22 maart aanstaande.
Mijn kleine allesie zou dit jaar 18 jaar geworden zijn. Volwassen worden. Maar ze is gestorven op 9-jarige leeftijd. En als je dan negen jaar van de achttien afhaalt, is ze dit jaar langer ‘lijfelijk’ niet bij ons dan dat ze wel was. Vooral die gedachte maakt me verdrietig, boos en leeg.
'De geboortedag zelf zal ik wel doorkomen met mijn gezin, maar wat daarna?'
Ik droom ervan dat ik op Luna’s geboortedag hard zingend haar kamer binnenstorm. “Jarige job gaat nooit verloren, trek haar aan haar oren.” Luna duikt onder haar dekbed, want ze is geen ochtendmens. Ik knuffel haar immens, druk haar helemaal plat en krijg een nog grotere knuffel terug. We kleden ons aan en rennen naar beneden.
De honden staan haar op te wachten en Karin en Senna zitten aan tafel met een zelfgebakken Flugel-taart, want als je 18 bent, ben je volwassen en mag je (met mate) een borrel drinken. De zon schijnt en we gaan op onze postzegel kunstgras in de tuin liggen, starend naar de lichtblauwe hemel waar we op één of andere manier toch de maan kunnen aanschouwen.
Wakker worden kost me daarom veel moeite: op gang komen en de dag weer zinvol invullen vraagt veel energie. Ik heb nog wat dagen richting de 22ste maart om mooie dromen te maken en dan maar te hopen dat mijn interne batterij genoeg capaciteit heeft om de dagen door te komen. De geboortedag zelf zal ik wel doorkomen met mijn gezin, maar wat daarna?
We zullen zelf de stippen aan de horizon moeten zetten, want de standaard levenshoogtepunten die Luna had moeten doorlopen, zullen er niet komen. De dromen en de ‘wat als’-momenten zullen wat meer de revue gaan passeren.
Hardop zal ik het niet roepen, maar inwendig schreeuw ik het uit: “Wat als jij hier nog zou zijn, lieve Luna?”
Gratis gesprekskaartjes over rouw
Op zoek naar woorden bij rouw? Vraag gratis de gesprekskaartjes aan en creëer ruimte voor troost en hoop. eo.nl/gesprek-rouw
