Blog Jurgen | Waarom Luna op mijn middelvinger staat
Rouw en tatoeages
vandaag · 16:39| Leestijd:3 min
Update: vandaag · 16:39
Jurgen bedekt zijn tatoeages meestal. Gek eigenlijk, want ze vertellen precies wie hij is en wie hij mist. Maar als hij op een dag opnieuw een vraag krijgt over de morsecode op zijn middelvingers, besluit hij er toch over te vertellen.
"Wat heb jij nou met je vinger gedaan?" Ik word gewezen op de morsecode die aan de buiten-en binnenkant van mijn beide middelvingers zijn getatoeëerd. Vaak zeg ik dan gekscherend dat ik me heb zitten vervelen en met pen heb zitten tekenen op mijn vinger. Maar nu kom ik hier niet mee weg. Deze jongeman is oprecht geïnteresseerd.
Morsecode
Ik heb meerdere tatoeages, maar loop er niet mee te koop. Best apart he? Je zet een tatoeage, maar je bedekt ze vervolgens. Terwijl achter de meeste tatoeages een bijzonder verhaal zit.
Toen ik net mijn eerste tatoeage had laten zetten, had ik geen zin om mensen te vertellen waarom. Maar nu wil ik wel de moeite doen om het uit te leggen.
Ik vertel dat op mijn rechter middelvinger de namen van mijn dochters staan – Senna en Luna –, en op mijn linker middelvinger de naam van mijn vrouw Karin en Franse bulldog Tazz. In morsecode.
Ik zie een frons op het gezicht tegenover me. Het verhaal van Luna is bij deze persoon bekend, maar het verhaal achter de tatoeages niet. “Waarom op je middelvinger?” vraagt hij.
Mijn standaard antwoord is meestal: “Waarom niet?” Nu vertel ik verder. Luna had tijdens haar ziekzijn door haar medicatie en ziekte geen emotioneel remmetje. Als personen te lang naar haar keken, toonde ze wel eens ‘de middelvinger’. In het begin heel ongemakkelijk voor ons, na een paar weken zagen we het zelf niet meer.
'Deze middelvinger staat nu nog steeds voor ons symbool voor een hardwerkend, nooit opgevend meisje'
Bovendien zagen we ook wel in dat de ziekte en medicatie Luna veranderde als persoon. Deze middelvinger staat nu nog steeds voor ons symbool voor een hardwerkend, nooit opgevend meisje. De morsecode is een knipoog naar een mysterieuze en universele communicatiemethode. Je moet moeite doen om het te kunnen lezen, en het is altijd een verassing wat er staat. De streepjes en puntjes krijgen nu ineens voor de persoon tegenover mij een heel andere betekenis.
Ik vertel dat ik na het zetten van een tatoeage meteen weer bezig ben met de volgende. De grootte of plaats maakt niet uit, het zijn verhalen die mij dierbaar zijn en die ik letterlijk bij me draag. Het is een verslaving: de weg naar het idee, de voorbereiding, het zetten en daarna het koesteren en verzorgen van de tatoeage. Iets wat er niet zou zijn geweest zonder Luna, maar waar ik nu niet meer zonder kan. Als ik dan toch een verslaving moet hebben, dan deze maar.
