Blog Jurgen | Mijn jaarlijkse brief aan Luna

Het is 24 december. We logeren in ons vertrouwde appartement te Flachau in Oostenrijk. Het is 5.30 en ik schrijf mijn jaarlijkse ‘brief-aan-Luna’. Dit doe ik al sinds haar sterfdag in 2017, een brief aan Luna met een evaluatie hoe het met ons gaat als persoon en gezin en wat we zoals hebben gedaan. In aanloop naar deze dag voel ik de spanning weer opbouwen in mijn lichaam. Alles doet pijn van de verkramping. De herbeleving van 2017 is tot in de kleinste details weer aanwezig, van hoe we de kamer verbouwden om zo dicht mogelijk bij Luna te kunnen zijn, die op de bank lag te vechten tegen het onvermijdelijke. De dekens van de ziekenwagen waar Luna in lag. De immense warmte die mijn kleine held uitstraalde en de oorverdovende stilte toen Luna haar laatste adem liet gaan.

Dit jaar ben ik afweziger dan anders. En ik vergeet dingen

Ik merk dit jaar dat ik meer ‘afwezig’ ben dan anders. Ik vergeet dingen en heb af toe het idee dat heel mijn omgeving vervaagt en in volledige stilte verdwijnt. Deze stilte is iets wat me helpt om te relativeren, ik raak er niet meer van in paniek. Het lijkt een soort van verdedigingsmechanisme voor me te zijn.

De rugzak

Terug naar Flachau. Stipt om 5.30 gaat de brief op de post – dat doe ik elk jaar. Later op de dag kom ik erachter dat ik iets ben vergeten. Nee, niet in de brief. Maar tijdens de skitocht de dag ervoor. Mijn rugzak. Na een kop koffie in een restaurant aan de andere kant van een van de vele de bergen, heb ik die daar simpelweg laten liggen. Het is maar een rugzak, maar hier zitten wél mijn autosleutels, bankpassen creditcard en redelijk wat contanten in. Het is inmiddels een uurtje of 14.45 en het zal erom spannen of ik de tocht naar de rugzak überhaupt ga halen, want de liften zijn maar tot 16.00 uur open.

In mijn steenkolen-Duits vraag ik of ze een klein zwart rugzakje hebben gevonden

Gehaast trek ik mijn skikleding en mijn ski’s aan en neem de eerste de beste lift naar boven. Ik heb een snelle afdaling nodig naar de panoramalift die het anders gebied verbindt. Het is angstvallig stil op de pistes. De rust doet me denken aan de vele vroege zomerse fietsritten die ik maak sinds Luna is overleden. Helemaal alleen, stilte en op een of andere manier extra verbonden met Luna tijdens deze onverwachte stiltes.

Ook nu in de lift is het net of ik niet alleen ben. Ik hoor Luna verhalen vertellen over de mooie uitzichten tijdens onze voorgaande wintersportvakanties hier in ons vertrouwde gebied en het is weer net of we compleet zijn. Ik denk opnieuw aan de kids die op skiles zitten, tot het laatste jaar in 2017, waarin Luna en Senna als volwaardige zelfstandige skiërs de pistes onveilig maakten. Het is een warm gevoel dat ik zo ontzettend mis. Daarom koester ik het nu extra. Tussendoor kijk ik even op mijn telefoon. Een appje van Senna. Ze schrijft dat ze al onze pauze-adressen heeft gecontact. Lief.

Geluk op een beladen dag

Een aantal afdalingen en liften verder kom ik aan bij het restaurant. Het is verlaten en er lopen twee mannen wat tafeltjes op te ruimen. In mijn steenkolen-Duits vraag ik of ze een klein zwart rugzakje hebben gevonden? De oude man vraagt of we daar ook net voor gebeld hadden en ik zeg dat mijn dochter Senna dat waarschijnlijk is geweest. We lopen naar de hoek met gevonden voorwerpen en tot mijn opluchting ligt daar mijn rugzak tussen wat andere spullen. Ik kijk allereerst of mijn autosleutel nog aanwezig is in één van de vele vakjes, en jawel hoor, naast mijn pasjeshouder glimt de chromen sleutel van mijn auto. Alles zit onaangetast in het rugzakje. Wat een geluk op deze beladen dag. Die teruggevonden rugzak, onaangeroerd, voelt als een knipoog. Alsof Luna even laat weten: sommige dingen raak je nooit echt kwijt.

Ik denk aan die wintersport dat mijn gezin nog compleet was

De tocht terug is als een droom. Ik moet al mijn krachten en behendigheden oproepen om de laatste lift van 16.00 uur te halen, waarna een lange eenzame afdaling wacht naar het dal. Opnieuw voel ik de aanwezigheid van vele jaren aan herinneringen. Prachtige herinneringen aan mijn complete gezin tijdens mijn favoriete vakantie, de wintersport. Beneden aangekomen voelt daarom de eenzaamheid extra zwaar. Ik ga terug naar mijn niet-complete gezin dat op mij wacht. Maar wel het gezin waar ik nog vele herinneringen in naam van Luna mee ga maken.