Blog Jurgen | 'Ik voel een klein meisje van negen jaar tegen me aan kruipen'

Ik weet dat het niet kan, maar toch zit ze naast me.

Een koude vrijdag 5 december, de geboortedag van mijn vrouw. Een dag die altijd beladen is en blijft omdat het gemis van Luna dan extra wordt bestempeld. De laatste jaren doen we ons ‘normale’ ding. Opstaan, feliciteren, het cadeau in ontvangst nemen, werken en dan ‘s avonds wat bezoek over de vloer.

Dit jaar doen we het eens anders. Mijn vrouw werkt gemiddeld een uurtje of 80 per week voor haar werkgever en ik vind dat ze wel eens een dag voor zichzelf mag hebben. Dit lukt natuurlijk niet, want Karin vindt dat ze toch ‘s morgens toch even naar haar werk moet om te trakteren.

Alles moest kloppen, vond Luna. Op een tekening van een persoon stonden vier vingers en een duim, wimpers, en altijd correcte verhoudingen

Geen probleem: “Om 9.45 uur thuis, anders vertrekken we zonder je.” Ja, we gaan een dagje met het onvolledige gezinnetje weg. Karin en ik, Senna en haar vriend gaan een dagje naar de Efteling. Een keer een andere setting, een andere beleving en hopelijk een mooie dag. De hondjes worden in de rit naar het attractiepark nog even bij opa en oma afgezet zodat we letterlijk nergens rekening mee hoeven te houden. Nog voordat we bij de parkeerplaats zijn aangekomen, rijden we langs Villa Pardoes, de plek waar we zo een geweldige week doorgebracht hebben met Luna tijdens haar ziekzijn. Veel prachtige, dierbare herinneringen hebben we op ons netvlies staan. Een magische week waarbij we regelmatig via een privépoortje de Efteling konden betreden.

Senna, haar grote voorbeeld

Aangekomen bij de entree worden onze zintuigen meteen geprikkeld door de muziek, de geuren en de perfect afgewerkt setting. Perfectie voelt goed omdat Luna dit ook had. Alles moest kloppen. Op een tekening van een persoon stonden vier vingers en een duim, wimpers, en altijd correcte verhoudingen van romp, benen en armen. Ja, perfectie… In één ding smokkelde ze altijd wel een beetje: ze was altijd even groot als Senna. Haar grote voorbeeld.

Door het park lopend voel ik een serene rust in mijn lichaam. Een rust die ik in december meestal niet heb. Ik ben wel bewust op zoek naar herinneringen aan Luna, aan ons complete gezin. Deze zijn er gelukkig en worden door het gezin uitgebreid besproken tijdens ons bezoek.

Versteend in het bootje

We hebben alle ‘grote’ attracties zonder lange wachtrijen kunnen afvinken en mijn vrouw wil nog naar de Fata Morgana. Dit is een plek in het park waar het momenteel extreem rustig is, dus waarom ook niet. We plakken deze bootrit door de verboden oosterse stad erachteraan. En dan gebeurt het. Als we via de normale wachtrij bijna bij de draaischijf zijn aangekomen, moeten we even wachten. Ik ben in één klap terug in 2017. Ik loop achterwaarts de draaischijf op met Luna, die mijn beide handen vast heeft. Door haar achteruitgaande motoriek heeft ze moeite met lopen. Bij het bootje aangekomen stap ik als eerst voorin, gevolgd door Luna.

Ik durf niet naar links te kijken

Even later ben ik weer in het heden. Ik zit voorin het bootje met Senna aan mijn zijde. We varen het avontuur in, een donkere setting met te veel dingen die je ineens kunt waarnemen. Ik zit versteend in het bootje voor me uit te staren. Ik voel een klein meisje van negen jaar tegen me aan kruipen en ik durf niet naar links te kijken. Het is een geweldig gevoel dat warm aanvoelt en waarvan ik hoop dat het niet verdwijnt, maar het einde van de tocht is in zicht. Het warme, vertrouwde gevoel aan mijn zijde lost in de magie op.