Blog Jurgen | ‘Ik weet me geen raad met mezelf. Heb ik dit 5 jaar lang niet gezien?’
Leestijd: 4 minDoor Jurgen van Riel
Leestijd: 4 minDoor Jurgen van Riel
Terwijl Jurgen op een ochtend wat troep opruimt, komt hij ineens iets bijzonders tegen in zijn dochters kamer. De tranen springen in zijn ogen. Hoe lang ligt dit hier al? Waarom heeft hij dit niet eerder gezien?
Het is een 'normale' woensdagmorgen, drie weken geleden. Even het ochtendritueel afwerken: opstaan, het kutgevoel van het missen van Luna erkennen, naar beneden om hartelijk begroet te worden door de jongste van de twee Franse bullen, het kaarsje aansteken bij Luna’s foto, drie bakjes koffie op het gemakje bij het ochtendjournaal en dan maar eens de computer aanzwengelen om de mail te checken.
Als Karin naar haar werk gaat en Senna op de fiets springt om haar schooltaken te volbrengen, ren ik naar boven om mijn tanden te poetsen. Er is altijd een Klein-Duimpje-spoor van kleren, pyjama’s en allerlei damesartikelen die opgeruimd mogen worden, dus dat doe ik snel.
'Het is net of mijn strot wordt dichtgeknepen'
In de kamer van Senna valt mijn oog op een wit polsbandje op haar magneetbord. We hebben alle drie een magneetbord waar we magneetjes verzamelen van onze bijzondere reizen op deze mooie wereld. Wij (Karin en ik) hebben het bord in de keuken hangen en de kinderen beiden op hun slaapkamers.
Ik kijk nog eens goed naar het bandje wat ik voor mijn gevoel nog niet eerder heb zien hangen en dan lopen mijn ogen vol met tranen. Het is net of mijn strot dicht wordt geknepen en ik ga op Senna’s bed zitten.
Het is het bandje van het indoorspeelparadijs waar we op 23 december 2017 abrupt onze laatste vakantie met Luna moesten afbreken. Ik kijk nog eens goed naar het bandje: 23 december om 14.00 uur, een kwartiertje hiervoor kreeg Luna epileptisch aanvallen en herseninfarcten en een halve dag hierna overlijdt Luna thuis, in ons bijzijn.
Ik weet me eventjes geen raad met mezelf. Heb ik dit vijf jaar lang niet gezien? Heeft Senna dit misschien altijd verstopt en er pas bij gehangen? Heb ik meerder dingen nog niet gezien of ben ik bepaalde herinneringen kwijt?
Ik moet dit toch echt laten bezinken. Ik ben er redelijk van ontdaan en worstel met een gevoel dat ik niet kan plaatsen. Ben ik nu echt zo in mijn eigen wereld opgesloten en wil ik bepaalde dingen niet zien?
Na een dag stilzwijgen voor het gezin gooi ik het voorval tijdens het avondeten toch in de groep. Karin en Senna kijken me zo aan van: wat vertel jij ons nou, dat bandje heeft er altijd al gehangen. Ik merk dat de paniek die ik voelde bij dit gesprek, helemaal niet aanwezig is bij mijn dames. Ik ga er dan ook maar niet verder op in.
'Op naar het volgende mooie schrikmoment, lieve Luna'
Bij mijn psycholoog vertel ik wat ik heb meegemaakt. We komen samen tot de conclusie dat er nu pas weer ruimte is voor nieuwe herinneringen en dat mijn geest weer verbanden kan maken. Ik merk dat mijn lichaam meer rust krijgt en dat ik bewuster leef en geniet.
Ik vind het eigenlijk wel goed zo, laat die spontane herinneringen maar gewoon komen en laat me maar ff met beide benen op de grond landen. Het is toch weer een moment dat ik even kan en mag relativeren, dat ik er mag zijn met mijn rouw. Dat ik mijn stinkende best doe en gruwelijk trots ben op mijn gezin. En vooral dat ik mijn moment zonder gêne deel met ieder die het wil horen of wil lezen.
Het geeft me de kracht om door te gaan. Op naar het volgende mooie schrikmoment lieve Luna, ik ben er klaar voor (denk ik…).
