Blog Jurgen | Al 9 jaar hetzelfde avondritueel
Gehecht aan de tandenborstel
Leestijd: 3 minDoor Jurgen van Riel
Al negen jaar hangt Luna's tandenborstel op dezelfde plek. Jurgen kan er geen afstand van doen. Als hij na het tandenpoetsen in bed stapt beleeft hij, zoals elke dag, het ritueel dat hem al die jaren niet heeft losgelaten.
Het is een doordeweekse avond in maart. Zoals de laatste tijd wel vaker het geval is, is er geen programma op tv dat me boeit en me langer dan 5 minuten vasthoudt. Ik heb kramp in mijn duim van het zappen door de wirwar van apps en kanalen op tv. Karin zit nog te werken aan de huiskamertafel en dat zal ook nog wel eventjes doorgaan. Mijn 2 bankliggers (de honden) liggen oorverdovend te snurken, dus ik denk dat ik ze eens ga navolgen.
Tandenborstel-trance
Het is meer regel dan uitzondering dat ik doordeweeks eerder naar bed ga dan mijn vrouw. Daarentegen mag zij dan in de weekenden als ze wil een uurtje langer blijven liggen. Ik doe in de voorkamer de lichten uit, stop mijn drinkglas in de vaatwasser, geef mijn vrouw een nachtzoen en strompel de trap op.
Ik zie ons samen aan de wastafel staan om ons geweldige gebitje te poetsen.
Ik sta aan de wastafel mijn tanden te poetsen en staar naar Luna’s tandenborstel. Die hangt al negen jaar op dezelfde plek en we kunnen er geen afstand van doen. Tijdens het monotone gezoem van mijn elektrische tandborstel merk ik dat ik in een soort van trance raak als ik naar Luna’s tandenborstel kijk. De herinneringen komen weer naar boven. Ik zie ons samen aan de wastafel staan om ons geweldige gebitje te poetsen. Ja, als Luna klaar was geweest met wisselen van alle tanden en kiezen, had er wel een tweejarenplan klaargelegen bij de orthodontist.
Ik spurt haar kamer in om haar gebitsafdrukje uit haar bureau te halen. Dit hebben we laten maken om een beschermgebitje aan te laten meten voor het hockeyen. Ik laat het afgietsel door mijn handen glijden en zie haar stralende gezichtje weer voor me. Een negenjarig kind dat met haar geweldige glimlach veel pijn kon verbloemen.
Doezelen bij de sondepomp
Ik leg het afgietsel van Luna’s gebitje weer terug en ga op mijn kant in ons bed liggen. Ik lig altijd op mijn rechterzij, trek het kussen van Karin dicht tegen mijn torso aan en droom dan dat dit Luna is. Zij lag de laatste maanden van haar leventje altijd aan mijn kant. Ik balanceerde op de rand van mijn bed, Luna lag tegen mij aan. Het hele ritueel van de avondmedicatie geven en aansluiten van haar nachtsondevoeding zit in mijn systeem gebrand. Ten slotte kruip ik een centimeter dichter naar links en lig ik strak tegen Luna aan. Roerloos neem ik de warmte en ademhaling van Luna in me op, het ritmische geluid van de sondepomp maakt me rustig en laat me in slaap doezelen.
Na een uurtje of twee schrik ik wakker. Ik durf me niet te bewegen. Luna is weg, ofwel het kussen is verdwenen. Mijn vrouw Karin ligt naast me en heeft het kussen voorzichtig weggenomen om het zelf te gebruiken. Ik schuif mijn lichaam verder het matras op, klop mijn hoofkussen iets op en merk dat het kussen klam aan voelt.
Nee, het is geen kwijl, maar het zijn tranen die verlangen naar het weerzien met Luna.
Deel jouw gedachte of ervaringWat raakt jou in dit verhaal?
Steun ons
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
Auteurs
