Leestijd: 3 minDoor Esther van der Plaat
Blogger Esther is enthousiast, blij en gelukkig. Dat is gewoon haar karakter. Dat gebeurtenissen in je leven effect hebben op wie je bent, daar gelooft ze niet in. Tot haar man Dennis overlijdt… Is ze toch veranderd?
Iemand vertelde me ooit dat je karakter vormt door de gebeurtenissen in je leven. Ik vond dat zo’n onzin! Ik stond midden in het leven. Ik was getrouwd, twee kinderen, lieve vrienden, alleen maar liefde en dat straalde ik uit. Ik was blij, enthousiast, gelukkig en ondernemend. Mijn karakter was niet gevormd door gebeurtenissen. Zo was ik gewoon. Dat was mijn karakter!
Ik ben veranderd. Ik ben niet meer de persoon die ik vijf jaar geleden was. Ik ben nog steeds enthousiast, ondernemend en impulsief. Ik heb een sterk karakter, maar ik ben ook onzeker geworden, neerslachtig, boos en dwars.
De gebeurtenissen in je leven hebben effect op hoe je bent. Daar ben ik van overtuigd. En daarom was ik vijf jaar geleden opgewekt, blij en positief. Ik kon de hele wereld aan.
‘Alleen zijn heeft zo’n andere lading gekregen nu Dennis er niet meer is.’
Het is nu vijf jaar geleden dat Dennis overleed en door er nu over te schrijven besef ik hoe heftig het allemaal is geweest en hoe snel het is gegaan. Helemaal niet gek dat ik onzeker ben. Ik ben bang om de mensen om me heen te verliezen. Ik ben bang voor het alleen zijn. Alleen zijn heeft zo’n andere lading gekregen nu Dennis er niet meer is. Het maakt me boos en verdrietig!
Ook mensen kunnen je karakter vormen. Ze kunnen het beste in je naar boven halen. Dennis deed dat. Hij haalde het beste in mij naar boven. Zonder dat ik het wist. Ik stond zelfverzekerd in het leven, ik was blij en voelde mij ijzersterk. Nu pas weet ik dat ik mij zo sterk kon voelen omdat hij mij sterk maakte. Hij stond altijd aan mijn zijde en liet me altijd voelen dat hij achter me stond. Wat ik ook deed.
‘Dennis haalde het beste in mij naar boven.’
Vrienden kunnen ook het beste in je naar boven halen. Ik mag van geluk spreken dat ik van die vrienden om me heen heb die het beste in mij naar boven halen. Die mij weer die gelukkige en blije Esther laten zijn.
Ik mis die Esther van vijf jaar geleden en ik ben hard op weg om die weer naar boven te halen. Door de gebeurtenissen te verwerken en mijn karakter te laten bepalen door de mooie en leuke dingen die op mijn pad komen.
Vanaf mijn favoriete hoekje in de bank kijk ik naar buiten. Het regent. Ik spring op en roep de kinderen. ‘Jongens, laarzen aan, paraplu’s mee! We gaan naar buiten.’ Het is genoeg geweest. We gaan genieten!
