Leestijd: 3 minDoor Esther van der Plaat
Esther maakt zich zorgen over het coronavirus. Haar zoon Stijn heeft een hartafwijking en is er waarschijnlijk extra kwetsbaar voor. Moeten ze zaterdag nu wel of niet naar die voetbalwedstrijd gaan? Was haar man Dennis er nog maar…
De eerste gevallen met het coronavirus hebben Nederland bereikt. Ik houd het nauwlettend in de gaten en mijn vermoeden wordt bevestigd: Nederland krijgt volop te maken met het coronavirus. Zodra ik wakker word, check ik of er nieuwe gevallen geregistreerd zijn en gedurende de dag volg ik het nieuws op de voet.
‘Er gaan meer mensen dood aan de gewone griep’, ‘De media maken ons bang’ en ‘Je hoeft echt niet bij iedere verkoudheid gelijk aan corona te denken hoor’. Ik hoor het allemaal om me heen. Toch stelt het me niet gerust. Het aantal besmettingen is zelfs opgelopen naar 264.
Ik heb net Stijn naar school gebracht en voordat ik aan de enorme berg was begin, check ik nog een keer het laatste nieuws. Corona heeft het leven geëist van een derde persoon. Er gaat een rilling over mijn hele lijf. Ze kunnen we wat, ik maak me wél zorgen!
‘Ja, ik maak me zorgen’
Stijn is geboren met een hartafwijking en is daardoor kwetsbaarder. En wat gezondheid betreft is het kwartje bij ons niet altijd de goede kant op gevallen. Ja, ik maak me zorgen.
Dennis had me absoluut gerustgesteld en was met een rijtje feiten gekomen. Ik had me een halve dag gerustgesteld gevoeld.
Ik twijfelde: ‘Moet ik nou wel of niet gaan?’
Voordat landelijk bekend werd dat grote evenementen werden afgelast, twijfelde ik nog of ik wel met Stijn naar die ene voetbalwedstrijd moest. Al die schreeuwende supporters om ons heen.
Ik zag ons daar al zitten met een regen aan spetters die het coronavirus overbrengen op Stijn. Moest ik nou wel of niet gaan?
Er zijn zoveel lieve mensen om me heen die me advies kunnen geven, maar uiteindelijk moet ik toch zelf beslissen. Moet ik alleen beslissen. Zonder Dennis.
Ik volgde mijn gevoel en besloot dat we niet gingen. Ik laat de kinderen extra vaak hun handen wassen en we blijven voorlopig lekker dicht bij huis. Over een paar jaar hoop ik gierend van het lachen met Stijn herinneringen op te halen aan deze periode.
Dat hij dan zal zeggen: ‘Weet je nog? Toen het coronavirus uitbrak? Wat was je bang, mam! We zouden zelfs niet naar die voetbalwedstrijd gaan! Hahaha!’
Laat iedereen maar kletsen, ik volg mijn gevoel. En mijn gevoel zegt dat ik er nu alles aan moet doen om te voorkomen dat dit kwartje voor ons nog eens de verkeerde kant opvalt.
