Blog Boukje | Mijn eerste uitvaart als fotograaf

De eerste uitvaart die ik fotografeerde zal ik nooit vergeten. Ik had na de ervaring met mijn moeders uitvaart besloten rouwfotograaf te worden, omdat ik het anders wilde doen dan de fotograaf die ingehuurd was. Mijn eerste uitvaart was bij de vader van een vriendin. Ik had een rouwkaart ontvangen. Uiteraard zou ik aanwezig zijn bij deze begrafenis. Pas een uur voor vertrek bedacht ik me, dat dit de uitgelezen kans voor me was om foto’s te nemen!

Geen behoefte aan foto’s

Ik belde mijn vriendin op om te vragen of ze het goed vond wanneer ik mijn camera zou meenemen. Ze vond het een prettig idee. Ze had haar vriend gevraagd wat foto’s te nemen, maar besefte ook dat dit eigenlijk een onmogelijke taak voor hem zou zijn.

Ik kwam bij de kerk aan waar de familie nog om de open kist stond waar Coen in lag. Ik condoleerde iedereen en gaf aan dat ik foto’s kon gaan maken. Dirk, de broer van mijn vriendin, reageerde resoluut: “Ik heb geen behoefte aan foto’s, nu niet, straks niet, nooit niet”. – “Maar vind je het dan wel oké dat ik foto’s ga nemen?” vroeg ik toch enigszins verbaasd. Nou dit mocht als ik hen maar niet tot last zou zijn. Uiteraard is dat exact wat ik daar niet wilde doen: opvallen en tot last zijn. Ik ben te werk gegaan en heb alle gebeurtenissen van allerlei kanten weten te belichten. Mijn vriendin was zeer tevreden met de uitkomst en liet me weten dat haar kinderen de foto’s ook graag bekeken.

‘Jij hebt meer gezien dan ik’

Zes maanden later belde Dirk me op. Hij wilde de foto’s ook ontvangen. Ik was niet vergeten wat hij had gezegd en vroeg hoe het kwam dat hij zich bedacht had. “Ach”, zei hij, “ik was bij mijn zus en onze kinderen bekeken met hun nichtjes de foto’s en zij waren enthousiast en spraken erover. Uit nieuwsgierigheid bekeek ik ze ook en ik kwam erachter dat je een waar talent hebt voor je werk. Ik heb jou die dag niet gezien en jij hebt alles gezien, meer dan ik heb kunnen zien. Ik kan de dag zo goed terug in mijn herinnering halen, het ontroerde me. De foto’s zijn werkelijk prachtig en maken dat ik met de kinderen er over kan praten. Ik kan zelfs zien waar ik nu sta in mijn rouwproces.”

Niet herinneren

Boeiend luisterde ik naar zijn verhaal vol waardevolle uitspraken, die precies aangeven wat foto’s van een uitvaart met iemand kunnen doen. Ik wilde graag weten wat het was waarom hij dacht geen behoefte aan foto’s te hebben? Hij bekende dat hij bang was om verdrietig op de foto te staan. Ik herinnerde me het moment waar hij juist brak en zijn hoofd op de schouder van zijn vrouw had gelegd en zijn moeder die een hand van steun en troost op zijn rug gaf. Kon hij die foto dan wel aan of was deze te veel?

‘De foto’s gaven hem nu een waar beeldverhaal’

Die foto vond hij juist prachtig gemaakt, want zijn gezicht was niet in beeld en hij kon nu zien hoe troostrijk zijn moeder achter hem zat, want dat kon hij zich niet herinneren. Waarschijnlijk had hij dat niet eens gevoeld. Bovendien zag hij nu dat zijn nichtje stil was en omkeek, terwijl hij zich herinnerde dat ze gedurende de dienst almaar zat te grienen. In zijn herinnering waren dingen zo anders geweest. De foto’s gaven hem nu een waar beeldverhaal. Dat het helemaal niet zo verdrietig was, dat er ook gelachen werd. Dat de kinderen zeer betrokken waren en hun opa een waardig afscheid hebben gegeven.

Dirks verwachting wat totaal anders uitgekomen. Ik vroeg hem of ik zijn woorden en foto’s mocht gebruiken om anderen te laten weten wat het belang kan zijn van een goede fotograaf bij een afscheid. “Met zo’n talent moet je verder. Hier moet je wat mee doen.”, zei hij. En zo geschiedde…