Blog Bianca | Wie ben ik zonder Paul?

Vrijwel direct na het overlijden van Paul viel ik tien kilo af. Er viel letterlijk een zware last van me af, nadat ik niet meer de stress voelde van het zorgen voor een zieke partner. Gelijkwaardig waren we al lang niet meer in deze relatie. Ik was degene die zorgde voor hem en voor de kinderen. Degene die hen opvoedde, die regelde en alle grote beslissingen nam.

De angst om hem alleen thuis te laten, niet wetende wat ik bij thuiskomst aantref - misschien ligt hij wel onderaan de trap – verdween ook. Net als de stress, die gepaard gingen met schuldgevoel, het wachten en het machteloos toezien van zijn en ons lijden. En gedachten als: “Hoe lang duurt dit nog?” Zoals ik het huis achterlaat, zo tref ik het ook weer aan. Het is voorbij, ik kan eindelijk ademhalen.

'Regelmatig kregen mijn nagels een kleurtje. Paul vond nagellak stinken'

Ik verfde mijn haar een paar tinten lichter, beter passend bij mijn gelaat en bij hoe ik me voelde. Minder hard, zachter. Het bedekte meteen ook om de grijze haren die ineens overal opdoken. Ik droeg mijn lange lokken steeds vaker vast of in een vlecht. Paul vond losse haren mooi.
Een half jaar later ontdekte ik tijdens Carnaval dat rode lippenstift me toch wel goed stond. Paul hield niet van lippenstift. Hij hield van naturel.
Regelmatig kregen mijn nagels een kleurtje. Paul vond nagellak stinken.

Tatoeage

De grootste verandering was misschien wel de tatoeage die ik in mijn zij heb laten zetten. De tekst: “Sparks that ignite into magic moments, can hide in every second.” Het verwijst naar mezelf en het leven. Er zitten immers nog steeds hele magische momenten verscholen in een dag, die geduldig wachten om zich stralend te tonen.

Ook mijn werk als leerkracht kwam in een ander daglicht te staan. Haalde ik hier nog evenveel voldoening uit als twintig jaar geleden? Paul zag me alles in het werk zetten om dat diploma te halen. Iedere dag kwam ik met enthousiaste verhalen thuis. Door mij heeft hij het zelfs zelf een tijdje geprobeerd. Maar nu kwam ik tot de conclusie dat leerkracht het niet meer is voor mij.

'Het voelde zelfs een beetje als vreemdgaan, omdat ik allemaal dingen doe die hij niet fijn vond'

Toen ik met Paul samen was, liet ik de vlecht, de nagellak en de lippenstift achterwege. Niet omdat het niet mocht, maar omdat ik me graag gezien voelde door hem. In mijn ogen is dat ook liefde.

Na zijn dood draag ik de lippenstift, de nagellak en de knot niet omdat ik wraak wil nemen of omdat het nu eindelijk mag, maar omdat ik na zeventien jaar letterlijk opnieuw moest uitvinden wie ik nu eigenlijk ben. Wat vind ík mooi, wat wil ik met mijn leven? Wie ben ik zonder Paul, zonder rekening te houden met een ander dan alleen mezelf?

Schuld

Dat gaat gepaard met grote gevoelens van schuld: “Ben ik dan zo blij dat hij dood is? Mis ik hem niet? Heb ik zijn dood werkelijk nodig om tot de conclusie komen dat ik dingen anders wil ik mijn leven?”
Het voelde zelfs een beetje als vreemdgaan, omdat ik allemaal dingen doe die hij niet fijn vond.

Rouw verandert je. Er is een Bianca van voor Pauls overlijden en een Bianca na. Niet slechter, niet beter, maar veranderd.
Een Bianca die opnieuw zichzelf mag zijn.
Dat doet niks af aan het gemis en mijn liefde voor Paul.

Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.