Blog Bianca | Kan ik ook te veel met Paul bezig zijn?
Rouwen omdat het moet
Leestijd: 4 minDoor Bianca Krol
Rouwen omdat het moet
Leestijd: 4 minDoor Bianca Krol
“Kan herdenken ook een verplichting worden?” vraagt Bianca zich af. Na elf jaar ontdekt ze hoe snel een gewoonte, een ritueel of een gesprek kan veranderen in iets wat moet.
Dat we stilstaan bij je verjaardag en je sterfdatum lijkt me vanzelfsprekend.
Zo aten we vorige week voor de elfde keer pudding greumelevlaai zonder jou. Buiten dat het erg lekker is om op een gewone doordeweekse dag vlaai te eten, is het ook een moment om even stil te staan bij het gemis. Ieder op zijn eigen manier. Voor de een is je verjaardag een schooldag als alle andere, voor de ander een dag die er wel inhakt, nog steeds. Nog steeds krijg ik appjes van mensen die aan ons en aan jou denken, met leuke anekdotes en herinneringen. Waaruit blijkt dat wij niet de enigen zijn die je missen.
Willen we die vlaai eten, of moeten we die vlaai eten?
Maar willen we die vlaai eten, of moeten we die vlaai eten? Omdat we die traditie ooit zo begonnen zijn, of omdat we dit onszelf zo hebben opgelegd?
Wil ik aan je denken, of moet ik aan je denken?
Wil ik over je praten, of moet ik over je vertellen?
Het voelt alsof ik ook de rest van het jaar met je bezig móet zijn. Natuurlijk ook omdat je dat verdient. Je bent te belangrijk om over te zwijgen. We houden te veel van je om je te doen vergeten. Jij bent niet zomaar uitgewist. En zo lang wij over jou praten blijf je bestaan.
Vaak gaat dit vanzelf. Maar soms voelt dit niet natuurlijk. Zonder dat ik het wil heb jij een onzichtbare prominente plek in elke kamer. En neem ik je mee bij bijna alles wat ik doe.
Aan wie wil ik dit bewijzen?
Aan mezelf? Om me ervan te overtuigen dat ik nog steeds van je houd? Ook al heb ik mijn leven aardig op de rit en kan ik daarvan genieten?
Aan mijn meiden? Om hen te laten voelen dat ik hun papa nog steeds niet vergeten ben, ook al ziet dit huis heel anders uit dan het huis waar ze met hun papa woonden?
Aan mijn familie, vrienden en omgeving? Om hen te laten zien dat ik je nog steeds mis, ook al heb ik dé tweede liefde van mijn leven gevonden?
Of aan jou?
Mama, het hoeft echt niet altijd over papa te gaan.
Stel je voor, je kijkt toch nog mee, dan moet je toch zien dat ik nog aan je denk, dat ik nog met je bezig ben, dat ik je zeker nog niet vergeten ben.
Je moet toch zien dat ik mijn best doe om bij de kinderen hun papa in hun leven te houden, jou te leren kennen zoals je was, zodat zij zich jou blijven herinneren met jullie eigen gemaakte herinneringen.
Ik voel me schuldig als ik een dag niet met hen over je gesproken heb. Terwijl zij er soms ook niet op zitten te wachten: “Mama, het hoeft echt niet altijd over papa te gaan.”
Dus, ik ga je denk ik iets meer loslaten. Je zit al in mij verweven, daar hoef ik geen moeite voor te doen. En op de momenten dat ik dan aan je denk, is dat omdat je op plopt in mijn gedachten, door een liedje, een geur, een herinnering of gewoon door liefde en gemis. Niet omdat het moet.
Op zoek naar woorden bij rouw? Vraag gratis de gesprekskaartjes aan en creëer ruimte voor troost en hoop.
