Blog Bianca | Jaloers op de dood?

Soms ben ik jaloers op Paul, al weet ik niet of jaloers het juiste woord is.
Paul heeft geen zorgen om de kinderen, of ze het wel redden, of ze hun rouw wel doorleven, en later niet toch nog de bekende man met de hamer tegenkomen.
Hij hoeft zich niet af te vragen hoe goed ze het nu doen, of dat geen schijn is, of ze gelukkig zijn, of ze in het opgroeien zonder hun papa niet toch onzichtbare en onherstelbare schade hebben opgelopen. Of ze hierdoor wel in staat zijn een relatie te onderhouden.
Hij hoeft zich niet af te vragen of dat wat hij doet, of dat goed is. Hij is altijd goed genoeg.
Hij hoeft zich zelfs niet af te vragen of zijn kinderen nog aan hem denken en hem inmiddels niet vergeten zijn.
Híj hoeft ons niet te missen, hij hoeft niet te dealen met verdriet en hij hoeft ook niet ieder jaar op de kalender er een streepje bij te zetten, die tellen voor het zoveelste jaar dat hij al zonder ons verder moet.

Geen ander afscheid meer

Hij heeft geen stress door de ratrace van het leven, hij hoeft zich niet af te vragen of er een derde wereldoorlog komt, of zijn baas of klanten tevreden zijn, of de mensen om hem heen hem wel aardig vinden. Er is geen verleden dat hem parten speelt, hij is niet ziek, hij wordt niet ziek en er is ook geen angst om ziek te worden. Hij is niet bang om de mensen waarvan je houdt, veel eerder dan dat de bedoeling is, te verliezen. Er komt voor Paul geen ander afscheid meer.

Hij zei het zelf ook: “Voor mij is het straks makkelijker dan voor jullie, jullie moeten verder zonder mij, ik ben straks dood en als ik dood ben is er niks meer, dan is alles zwart. Eindelijk rust in mijn hoofd.”

'Hij was verscheurd van de pijn die hij voor zijn meiden voelde'

En ik gun het hem. Hij heeft genoeg moeten afzien, dit was niet het leven dat hij voor ogen had. Door zijn ziekte heeft hij gruwelijke hoofdpijnen gehad, en ging hij van een vitale, actieve, midden in het leven staand, jonge man, naar een steeds hulpbehoevender iemand, niet passend bij zijn leeftijd. Hij heeft intens verdriet gehad dat hij zijn kinderen niet kon zien opgroeien. Hij was verscheurd van de pijn die hij voor zijn meiden voelde, omdat zij niet heel veel jaren hun papa in hun leven zouden hebben. En is bang geweest dat ik, zijn vrouw, die het allemaal alleen moest gaan doen, het niet zou redden.

Ik gun hem die rust, waar hij ondanks dit verdriet, zo naar verlangde en waar hij ook zo aan toe was.

Niet oké

Ik stel me zo voor dat als je dood bent, dat het dan helemaal oké is, dat er rust is. Dat je omringd bent door geliefden die je al jaren hebt moeten missen. Ik vraag me wel eens af: mocht het nu mijn tijd zou zijn, zou ik er dan oké mee zijn? De rust, het zorgeloze, het stressvrije, verlost van alle fouten die je gemaakt hebt, het goed genoeg zijn – die bevrijding lijkt me heerlijk. Ik zou het geweldig vinden om na dertig jaar mijn moeder terug te zien, haar te knuffelen en weer even kind te kunnen zijn.

Maar nee, ik ben daar niet oké mee. Ik word over twee weken vijfenveertig. Als het aan mij ligt, doe ik die vijfenveertig jaar nog een keer, samen met mijn geliefden in dit leven. Ik ben zo nieuwsgierig naar wat ik dit leven allemaal nog mag meemaken. Ik vind mijn leven nog veel te leuk. Maar als het dan zover is, dan heb ik Paul en mijn moeder heel veel te vertellen. Wat niet wegneemt dat het leven met momenten soms heel erg zwaar is.