Leestijd: 3 minDoor Bertine van de Poll
Daan en het circus horen bij elkaar, hij vond het circus geweldig. Als Bertine’s zoon Thijn deze week een circusochtend op school heeft, kan Bertine daarom niet anders dan aan Daan denken…
Als je aan Daan vroeg: ‘wat wil je later worden?’ zei hij altijd: ‘circusdirecteur’. Vaak hoorde ik hem in zijn kamer met zijn circus van playmobil spelen. Of hij had een tent gemaakt in zijn kamer en daar was zijn circus. “Dames en heren, jongens en meisjes, hier zijn de artiesten…”, hoorde ik vaak luid uit zijn kamer komen. Wat had hij een fantasie en wat kon hij heerlijk spelen. Het is nu zo ontzettend stil in zijn kamer. Het circus staat er maar beweegt niet meer. De clowns blijven op hun plekje staan, ik hoor geen circusmuziek. Wat doet die stilte pijn.
Deze week had Thijn een circusochtend op school. Allerlei leuke circusactiviteiten kon hij die ochtend doen. Aan het einde van deze ochtend mochten de ouders komen kijken. Mijn gedachten gaan gelijk naar Daan, wat zou hij dit geweldig hebben gevonden. Het circusmuziekje raakt me diep in mijn hart, zo herkenbaar. Zó Daan! Mijn kleine circusdirecteur, wat had ik graag gehad dat hij deze ochtend naast me zou staan.
“Ik wil niet op dit overvolle schoolplein huilen”
Niemand ziet, denk ik, mijn verdriet op dat moment. Ik probeer me zelfs even voor te stellen hoe Daan hier naast me zou staan. Ik bijt op mijn kiezen en probeer aan andere dingen te denken. Ik wil niet hier op dit overvolle schoolplein huilen. Maar wat is dit moeilijk, het komt zo heel dichtbij. Wat kon Daan genieten van het circus.
“Ik wil Thijn niet steeds confronteren met mijn verdriet”
We gaan naar huis, ik vraag aan Thijn of we even naar Daan zullen gaan. Hij wil niet naar de begraafplaats. “Nu niet, mam.”Ik begrijp het en laat het zo. Ik wil hem niet dwingen en ook niet steeds confronteren met mijn verdriet. Hij is blij, hij heeft een geweldige leuke ochtend op school gehad. Hij geniet van deze mooie dag. Ik probeer van hem te genieten. Samen een broodje eten, gewoon even samen zijn.
Als ik mijn Facebookpagina die middag open zie ik een berichtje van een moeder van school. Ze heeft ook aan Daan gedacht deze ochtend. Wat is het fijn om zo’n berichtje te krijgen. Voor haar misschien wel moeilijk om dat met mij te delen, maar voor mij is dat berichtje zoveel waard. Het is zo fijn als mensen laten weten dat ze aan Daan denken, dat ze hem niet vergeten. Hij hoort erbij, ook nu hij niet meer bij ons is. Hij zit in ons leven voor altijd.
Bekijk hieronder een kort filmpje van Daan als circusdirecteur.
