Blog Ella – Het jaar dat ik moeder werd

Blogger Ella kijkt terug op het jaar dat ze moeder werd van haar zoon. Kort na de geboorte stierf hij, en voor de wet heeft hij zelfs nooit geleefd. Toch mag ze dit jaar hoopvol afsluiten!

Mijn zoon bestaat niet

Ik kan me de vorige jaarwisseling maar al te goed herinneren. “Het wordt een mooi jaar voor jullie!” was de boodschap en wens van velen voor ons. Maar 2016 was slechts enkele weken oud toen onze zoon al geboren werd: vier maanden te vroeg. Hij was nog niet klaar voor het leven buiten mijn baarmoeder en stierf.

Negen maanden na zijn geboorte komt het nieuws dat we dankzij een wetswijziging onze zoon komend jaar alsnog mogen registreren in de Nederlandse basisadministratie. Dat is hij namelijk nog niet. Want ondanks het feit dat zijn hartje klopte bij zijn geboorte, dat hij bewoog en pogingen deed om te ademen, was hij volgens de wet een “levenloos geboren kind”. Hij kwam enkele dagen vóór de vastgestelde grens van 24 weken zwangerschap ter wereld. Hierdoor was hij bij voorbaat al dood verklaard…

“Ondanks dat zijn hartje klopte bij zijn geboorte, dat hij bewoog en pogingen deed om te ademen, was hij volgens de wet een levenloos geboren kind…”

Als ik dit zo opschrijf komt dit keihard over. Maar ik hield me vast aan het feit dat onze zoon geboren is, dat hij ons ouders heeft gemaakt, en dat het niets uitmaakt of dat ergens in een computer staat geregistreerd of niet. Als hij in de basisadministratie zou staan, geeft hem dit niet méér bestaansrecht ofzo. Deze rationele houding hielp mij om de weerzinwekkende ontkenning van zijn bestaan door de Nederlandse wet, te aanvaarden.

Erkenning als moeder

Maar een mens bestaat niet enkel uit een ratio. Zo ging ik door de grond bij de gedachte dat mijn man bij de registratie van een volgend kindje, door de dienstdoende ambtenaar zeer waarschijnlijk vol enthousiasme zal worden gefeliciteerd met de woorden: “Ah, u bent vader geworden! Uw eerste kindje zie ik, gefeliciteerd!” Mijn man maakt zich daar overigens zelf niet zo druk over, maar ik merk dat ik er woest van wordt. Hij ís al papa! En ons volgende kindje is hoe dan ook ons twééde kind. Hoe is het mogelijk dat de basisregistratie van ons land – een land van de punt en de komma – bewust incorrect is? Daar zijn wij kinderloos en heeft onze zoon niet bestaan.

Gelukkig brak die mooie dag in september aan, met het goede nieuws dat hij alsnog mag worden geregistreerd. Het bleek voor mij een heugelijke en historische dag, waarvoor ik de voorvechters zeer erkentelijk ben! Die dag liep ik op een wolkje en voelde me alsof ik elk moment gefeliciteerd kon worden door de mensen die ik tegenkwam – wat overigens natuurlijk niet gebeurde en wat ik goed kan begrijpen. Ik ben er zelf verrast over hoe opgelucht ik ben dat hij als ons kind – geboren en gestorven op één en dezelfde dag – bij mijn man en mij in het register zal worden opgetekend. Daar hóórt hij! Hij is immers uit ons geboren en die datum zal altijd de dag blijven dat we hem vieren, herdenken en hartstochtelijk missen. Het blijkt voor mij een belangrijke erkenning te zijn. Erkenning van onze eerste zoon en van ons ouderschap. Het voelt alsof hij er plotseling tóch is! Dat hij er méér is dan zonder de registratie.

Een hoopvol jaar!

We laten 2016 achter ons: een tropenjaar waarin wij ouders werden. Echter op een manier die je van tevoren niet voor mogelijk houdt en die je niemand gunt. En we zien uit naar 2017, een spannend en tegelijk hoopvol jaar, waarin wij ons tweede kindje verwachten. Het jaar dat er twee namen onder onze namen zullen komen te staan: van onze twee kostbare kinderen!

Bekijk ook