Jeannette voert dapper actie voor de registratie van stilgeboren kindjes
Leestijd: 4 min
Leestijd: 4 min
Een kindje dat volgens de wet het recht niet heeft om te bestaan – dat kán niet, vindt Jeannette Rietberg. Samen met andere initiatiefneemsters voert zij een dappere strijd om stilgeboren kindjes te kunnen laten registreren. En met succes! Wat inspireerde Jeannette om zich hiervoor in te zetten?
Er zijn veel moeders die een stil verdriet met zich meedragen. Verdriet van een kindje dat het levenslicht nooit heeft gezien. Dat zo’n kindje niet geregistreerd is bij de gemeente, maakt het in veel gevallen nog pijnlijker. Voor de wet bestaat dat kindje niet.
Daar moet iets aan gebeuren, vindt Jeannette Rietberg. Zij is één van de initiatiefneemsters van de wet die registratie van doodgeboren kinderen in de basisregistratie personen (BRP) mogelijk maakt.
In 2015 wordt een petitie opgezet. Met de column van Roos Schlikker in het Parool in 2016, krijgt de petitie ineens grote bekendheid. Roos schrijft over het verliest van haar dochtertje Liv, halverwege de zwangerschap: ‘Komt een kind dood ter wereld, dan wordt het geacht nooit te hebben bestaan. De wet bepaalt dat mijn dochter niet bestaat. Er moet een registratieplek komen voor alle kindjes die er ooit waren. Zodat ergens in de archieven staat wat wij hebben meegemaakt. Ouders met een leeg wiegje. Ouders met lege handen.’
‘De wet bepaalt dat mijn dochter niet bestaat.’
De column van Roos maakt veel los, blijkt wel uit de vele reacties. Jeannette besluit direct in actie te komen: ‘Toen ging het balletje rollen en kregen we de kans om nog meer aandacht te krijgen voor de petitie. In no-time waren er 82.000 handtekeningen verzameld! Samen met initiatiefneemsters Roos Schlikker en Natasja Geyteman werd ik uitgenodigd op het ministerie (voor Binnenlandse Zaken, red.) voor een gesprek met minister Plasterk en minister Van der Steur. Vóór dat gesprek hebben we de petitie overhandigd aan Tweede Kamerleden. Dit overrompelde de ministers, want hieruit werd duidelijk dat de bal bij hen lag. We wilden actie!’
Na het overhandigen van de petitie volgen er veel gesprekken op het ministerie. Het resultaat mag er zijn: in oktober 2018 wordt het wetsvoorstel door de hele Tweede Kamer omarmt. Niet alleen gaat de wens in vervulling om levenloos geboren kinderen te registreren. Dit kan ook met terugwerkende kracht gebeuren. Het maakt niet uit hoe lang het geleden is dat ouders hun levenloze kindje ter wereld brachten.
‘…het gevoel van compleetheid van het gezin kan zoveel betekenen.’
Wie had dit durven denken? Jeannette heeft het al die jaren vurig gehoopt maar is zelf ook enigszins verbaasd door het succes van de actie: ‘Ik heb me laten vertellen dat het niet ongebruikelijk is dat het járen duurt voordat een wetswijziging naar aanleiding van een burgerinitiatief wordt doorgevoerd. Het wetsvoorstel ligt nu bij de Eerste Kamer en aanstaande dinsdag 18 december is de stemming.’
‘Iedereen kent wel iemand in zijn of haar omgeving die te maken heeft met een doodgeboren kindje.’ Zelf heeft Jeannette ook de pijn van een overleden kindje ervaren. Haar zoontje Carel overleed in 2000. Hij werd maar zes dagen oud. Deze ingrijpende gebeurtenis inspireerde haar tot het schrijven van een boek over babysterfte. Daarnaast is zij mede-oprichter van het kenniscentrum babysterfte Stille Levens.
‘Ik vind het een eer dat ik aan een verandering in de wet heb mogen bijdragen die voor zoveel mensen op ‘hartsvlak’ zo belangrijk is. Juridisch stelt het natuurlijk niets voor, maar voor het gevoel van compleetheid van het gezin kan het zoveel betekenen.’
