Vastgelegd voor altijd: hoe Jesaja zijn vader blijft herinneren
Ik mis je, zondag 16 maart 2025
Leestijd: 3 min
Ik mis je, zondag 16 maart 2025
Leestijd: 3 min
In het EO-programma Ik mis je vertelt Jesaja over het verlies van zijn vader Johannes, die als klein jongetje vanuit Papoea Nieuw-Guinea naar Nederland kwam. Hun gedeelde passie voor het vastleggen van dierbare momenten helpt Jesaja nu om zijn vader dichtbij te voelen — zelfs na zijn overlijden.
“Mijn vader was zes jaar toen hij vanuit Papoea Nieuw-Guinea naar Nederland kwam,” vertelt Jesaja. “Twee jaar voor zijn overlijden zijn we samen teruggegaan naar zijn geboorteplek, waar hij altijd vurig over sprak. Hij wilde daar de grond voelen en de geluiden van die plek horen. We deelden een passie: als je iets doet, dan leg je het vast op beeld. Ik had altijd het gevoel dat het leven fragiel is. Daarom maakte ik veel foto’s van mijn vader, zodat ik altijd beelden van hem zou hebben om naar te kijken.”
Op het graf van Johannes staat onderaan: ‘Eén voor allen, allen voor één.’ In het EO-programma Ik mis je licht Jesaja deze vertrouwde woorden toe: “Vroeger, als ik en mijn twee broers ’s ochtends naar school moesten, stonden we in de gang. Dan pakte vader onze handen vast en bad voor ons. Hij sloot altijd af met: ‘Eén voor allen, allen voor één.’ Net zoals de drie musketiers.”
Toen Jesaja met zijn vrouw op Aruba was, kreeg zijn vader corona. “Normaal gesproken kwam hij ons altijd halen van zo’n reis en bracht hij ons thuis. Maar dit keer kon dat niet. Hij was niet zichzelf.” Johannes werd opgenomen in het ziekenhuis. De eerste bezoeken verliepen rustig, en ook toen bleef Jesaja foto’s maken. “Dan hadden we straks wat om over te praten,” legt hij uit.
Maar de situatie verslechterde en Johannes moest naar de intensive care. “Ik bleef hoop houden, tot de arts zei: ‘Het gaat niet goed, dit zijn de laatste uren van je vader.’” Op zijn laatste dag werd de apparatuur uitgeschakeld. “Zijn ogen gingen toen open,” herinnert Jesaja zich. “Ik weet niet of dat iets medisch is, maar voor ons voelde het alsof hij de hemel inkeek en zo ging. Het voelde als een soort rust. Hij was op.”
Mijn vader of moeder is overleden, hoe ga ik daarmee om?
Tijdens de eerste ziekenhuisdagen konden Jesaja en zijn broers nog goed met hun vader praten. “We stonden naast zijn bed en hij zei: ‘Ik ga voor jullie bidden.’ Hij bad voor bescherming en zei dat we ons geen zorgen hoefden te maken. Toen zei hij weer: ‘Eén voor allen, allen voor één.’”
Nog steeds voelt Jesaja de aanwezigheid van zijn vader. “Elke keer als ik een foto van hem zie die ik nog niet eerder had bekeken, dan herleeft hij weer. Ik voel het gemis, maar ik ben vooral dankbaar dat ik zijn gezicht nog steeds kan zien op al die foto’s. Die gedeelde passie heeft ons heel dicht bij elkaar gebracht.”
Bekijk hieronder de aflevering van Ik mis je met Jesaja:
