Tijdens de eerste zeventien weken van haar zwangerschap, verliest Jonne beide ouders

Jonne groeit op in een liefdevol gezin met haar ouders en broer. “Van mijn vader mocht alles: dat was zijn manier om te laten zien dat hij van ons hield”, vertelt ze. Wanneer Jonne als jong meisje chagrijnig thuiskomt na een lange schooldag, begroet haar vader Anne haar altijd vrolijk: “Hij zei dan: ‘Nou, daar komt het mooiste meisje uit de klas weer thuis!’ Hij was altijd zo blij me te zien en door zijn vrolijkheid werd ik ook weer blij.”

Nieuw leven

Enkele jaren later, nadat Jonne het ouderlijk huis heeft verlaten, wordt ze midden in de nacht gewekt door de deurbel. “De politie stond voor de deur. Ik raakte meteen in paniek: ik dacht dat er iets met mijn vader was gebeurd, omdat hij vaker gezondheidsklachten had. Ik begon te schreeuwen: wat is er gebeurd? Is er iets met mijn vader? Maar ze vertelden meteen dat mijn moeder was overleden.”

Het plotselinge nieuws komt als een gigantische klap voor Jonne. Haar moeder, Irene, was haar steun en toeverlaat: “Ze wist alles over mij.” Irene was betrokken in een auto-ongeluk en overleed ter plekke. “Ze is alleen gestorven, en dat vind ik vooral heel heftig. Ik had nog zoveel met haar te bespreken.”

Jonne zoekt haar broer en vader op, om samen het zware nieuws te verwerken. Haar vader, van wie ze vroeger altijd alles mocht, heeft moeite met voor zichzelf zorgen en kan moeilijk zijn emoties uiten. “Hij zorgde heel goed voor mijn broer en mij, maar omdat hij dat niet bij zichzelf deed, kreeg hij fysieke klachten.”

Dan komt vlak na het overlijden van moeder Irene nog meer onverwacht nieuws: Jonne is zwanger. “We zaten midden in de rouw en opeens gingen we een nieuw leven verwelkomen, wat eigenlijk heel leuk hoort te zijn.”

De dood en het leven

De tijd gaat voorbij en op 5 april, als Jonne 17 weken zwanger is, wordt ze gebeld door haar vader. “Hij zei dat het echt niet goed met hem ging en dat ik moest langskomen. Ik stapte in de auto en ben snel naar hem toe gereden. Eenmaal daar zat de tussendeur op slot.” Ze roept door het raam dat haar vader de deur open moet doen, en als hij de trap naar beneden komt en de deur opendoet, beseft Jonne dat het ernstig is. “Eenmaal in het ziekenhuis bleek dat hij een hartinfarct heeft gehad.”

Vader Anne ligt twaalf dagen op de IC: “Elk uur was spannend. Hij deed steeds een stapje vooruit, maar daarna weer drie stapjes achteruit.” Wanneer blijkt dat hij niet meer te redden is, blijft Jonne bij hem: “Ik wilde niet dat hij, net als mijn moeder, alleen zou sterven. Ik vertelde hem dat we van hem hielden en dat mijn moeder op hem wachtte. Dat hij haar stem moest volgen.”

Negen maanden

“De dag dat mijn vader overleed was de eerste keer dat ik mijn baby in mijn buik voelde bewegen. De contrasten waren zo groot. Er was zoveel geluk in mijn buik en tegelijkertijd verdriet in mijn leven. En het speelde beide tegelijkertijd.”

Bekijk hieronder de aflevering van Ik Mis Je, waarin Jonne met presentatrice Marleen Stelling terugblikt naar de tijd waarin het leven en de dood hand in hand gingen. “Mijn kindje is precies negen maanden na het ongeluk van mijn moeder geboren.”