Sven (16) vertrekt op zijn scooter en komt niet meer thuis: “Ik werd wakker van sirenes”
Ik mis je, zaterdag 4 april
Leestijd: 4 minDoor Iris Versluis
Ik mis je, zaterdag 4 april
Leestijd: 4 minDoor Iris Versluis
Sven (16) is vol in de bloei van zijn leven. Hij heeft net een nieuw baantje en geniet van het samenzijn met vrienden. Totdat hij op een zaterdagavond op zijn scooter stapt om naar vrienden te gaan, maar daarna niet meer thuiskomt. Moeder Cindy komt in een nachtmerrie terecht.
Sven is een ondeugend jongetje, vertelt Cindy: “Zijn gezicht straalde als baby al ondeugd uit, leuk ondeugend was hij.”
De liefde voor zijn moeder uitte hij op een bijzondere manier: “Hij deed dat door een duwtje te geven. Hij wilde bijvoorbeeld ook niet dat ik boos of verdrietig was. Dan zei hij: ‘Is het nu over, mama, is het nu klaar?’ Zo liet hij echt zijn liefde zien. Hij was een lekker gek jochie.”
Sven is de hele week aan het werk geweest. Hij is moe, maar vertrekt toch naar vrienden. Cindy: “Zijn vrienden waren zijn alles.” Ook Cindy is na een week werken moe en de twee botsen die avond een beetje. “Hij ging weg en het enige wat ik zei was: ‘Oké, doei’. Later heb ik hem nog geappt dat ik het eigenlijk wel fijn had gevonden als hij een keer thuis zou zijn.
Om twaalf uur gingen mijn man en ik naar bed. Toen kwam mijn oudste zoon thuis. Ik dacht toen nog: die is gelukkig thuis. Om vier uur word ik wakker van sirenes.” Het voelt voor Cindy meteen niet goed. Ze gaat kijken of Sven wel thuisgekomen is. “Normaal legde hij zijn helm op de tafel of op de grond, maar die lag daar niet. Zijn scooter zelf was er ook niet. Ik ging in paniek naar boven. Mijn man is bij de sirenes gaan kijken. Ik belde en appte Sven nog, maar hij reageerde niet.”
"Ik zakte letterlijk door mijn benen, mijn zoon heeft mij naar beneden gedragen"
Cindy maakt ondertussen haar oudste zoon wakker. “Die zei slaperig dat hij vast nog wat aan het drinken was. Mijn man, die inmiddels op de plek van sirenes was, belde vijf minuten later met het bericht dat het om Sven ging. Ik zakte letterlijk door mijn benen. Mijn zoon heeft mij naar beneden gedragen.”
De familie gaat naar het ziekenhuis, waar ze te horen krijgen dat ze Sven gaan opereren als de artsen ontdekken iets verkeerds aan zijn hoofd ontdekken. “Hij was met zijn hoofd tegen een boom gekomen. Toen kregen we het vreselijke nieuws dat ze hem drie dagen in coma zouden houden om hem nog een levenskans te geven.”
De ouders van Sven krijgen de keuze of ze hem willen loslaten of dat ze hem koste wat het kost in leven willen proberen te houden. Cindy: “Toen maakten wij eigenlijk meteen de keuze om hem te laten gaan. Hij zou geen kans meer maken op een normaal leven. Hij zou een kasplantje worden. Dat wilden we niet, en dat zou hij ook niet gewild hebben.”
Cindy: “Toen ik hem voor het eerst zag na het ongeluk, wilde ik hem vastpakken en schreeuwen: ‘Kom gewoon terug.’ Maar dat mocht niet, dus ik stond hem aan te kijken met het gevoel dat hij al was gegaan. Het moment van overlijden was voor mij heel bijzonder. Hij werd onrustig en hij maakte een beweging. Ik had het gevoel dat hij ging. Ik zei: ‘Ga maar jongen, het is goed.’”
Bekijk de aflevering waarin Cindy over Sven vertelt nu op NPO Start.
Op zoek naar woorden bij rouw? Vraag gratis de gesprekskaartjes aan en creëer ruimte voor troost en hoop.
