Leestijd: 3 min
In eenvoudige maar treffende woorden zingt Karin Bloemen een lied over het verlies van een moeder. ‘De dag waarna je nooit meer kind zult zijn.’ Een heftige gebeurtenis, die veel Ik mis je-lezers meemaken. Sommige reacties geven een heel persoonlijk inkijkje in iemands verlies-ervaring.
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
Dat Ik mis je veel betrokken lezers heeft, zien we terug in de reacties onder onze artikelen en blogs. Vaak hele persoonlijke, indrukwekkende en ontroerende reacties van mensen die zich herkennen in wat er staat. Zo kwamen er er één tegen van een moeder, zonder moeder..
Via de website stelden we de vraag: 'Wat jij doet als jouw verdriet je overweldigt?' Deze moeder reageerde: ‘Dan zet ik muziek op. Als ik alleen ben, laat ik de tranen vloeien. Sommige muziek blijft altijd een herinnering naar boven brengen. Bij mij is dat ‘Geen kind meer’ van Karin Bloemen.‘ Het lied maakte veel indruk op haar. Zelf verloor zij namelijk haar moeder drie weken nadat haar eigen dochtertje ter wereld kwam. ‘Ik zat in een roze wolk, met een zwarte wolk eromheen.’
Karin Bloemen zelf spreekt openhartig over haar heftige verlies ervaringen. Zo verloor zij haar zus, waardoor zij de zorg voor haar neefje kreeg. Toen haar eigen moeder in november 2015 overleed, bestond het lied Geen kind meer al lang. Na het overlijden gaf ze aan het lied “voorlopig echt niet te kunnen zingen“.
Luister het lied in de video bovenaan deze pagina en lees de tekst hieronder mee.
Je leeft je eigen leven, wat zij er ook van vindt
Je bent allang geen kind meer, al blijf je ook haar kind
Je wilt er over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen, maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is ‘ie er die dag
De dag waarop je moeder sterft dat jij wordt los gelaten
En al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte
De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat het niet haar schuld was en ook dat het je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog één keer zeggen zou
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft al hou je niks te klagen
Je hebt je goede vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
