‘White Roses’ van Joe Buck is ‘een ode aan zijn ouders’ | Song
Leestijd: 4 min
Leestijd: 4 min
‘Ik verloor een broer. Maar ze verloren hun eerstgeboren zoon.’ Deze emotionele woorden zingt zanger Joe Buck in het liedje White Roses.
De Zeeuwse zanger Joe Buck (echte naam Sjoerd de Buck) brengt het nummer White Roses uit voor zijn ouders, die hun eerste zoontje Jeroen verloren bij de geboorte. Het is zijn meest persoonlijke nummer tot nu toe, vertelt de zanger in een interview met Omroep Zeeland.
‘I lost a brother But they lost their firstborn son’
Het was eigenlijk niet eens de bedoeling dat deze familiegeschiedenis het onderwerp zou worden van een lied, vertelt zanger Joe, die eerder doorbrak met het nummer The way you take your time. ‘Het zat altijd in m’n achterhoofd, en tijdens een schrijfsessie viel alles ineens op z’n plaats. Witte rozen spelen een belangrijke rol in m’n familie.’ Op de geboortedag van Jeroen kopen zijn ouders altijd witte rozen.
Sjoerd heeft zijn oudere broer nooit gekend. Maar er werd thuis wel veel over hem gepraat. Het lied is daarom een ode aan zijn ouders, die de herinnering aan Jeroen levend hielden: ‘Hoe ze ermee zijn omgegaan. Ze hebben het destijds aan me verteld en altijd met veel liefde besproken. Het wierp geen schaduw over mij en m’n zus, maar het was altijd heel erg bespreekbaar en positief.’
De reactie van de ouders op het lied nam voor Sjoerd de spanning een beetje weg, ‘Dat zij het hebben het gehoord en mooi vinden is eigenlijk al genoeg. Misschien helpt het ook bij het verwerken van het verdriet bij mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.’
Onder het lied vind je de songtekst en de Nederlandse vertaling ervan. Luister ook de uitvoering van Anneke van Giersbergen, die White roses voor Joe Buck zong in het programma Beste zangers.
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
Every September
Her blue eyes they lose a little of their light
I see the white roses
They’re right there on the table right on time
Just before fall comes around
I hear the sound
Of two people talking
Without any words
Holding each other
Even though it hurts
What holds this home together
I don’t know
But I suppose it’s
The love behind
The white roses
He is the rock that
Keeps her on solid ground
But this kind of heartache
Could have taken anyone down
And when fall comes around
I hear the sound
Of two people talking
Without any words
Holding each other
Even though it hurts
What holds this home together
I don’t know
But I suppose it’s
The love behind
The white roses
I can’t imagine
How they could make it through so young
I lost a brother
But they lost their firstborn son
What holds this home together
Now I know it’s
The love behind
The white roses
Elke september
Haar blauwe ogen ze verliezen een beetje van hun licht
Ik zie de witte rozen
Ze staan precies op tijd op tafel
Net voordat de herfst eraan komt
ik hoor het geluid
Van twee pratende mensen
Zonder woorden
Elkaar vasthouden
Ook al doet het pijn
Wat houdt dit huis bij elkaar
Ik weet het niet
Maar ik veronderstel dat het is
De liefde achter
De witte rozen
Hij is de rots die
Haar op vaste grond houdt
Maar dit soort hartzeer
Had iemand neer kunnen halen
En als de herfst eraan komt
hoor ik het geluid
Van twee pratende mensen
Zonder woorden
Elkaar vasthouden
Ook al doet het pijn
Wat houdt dit huis bij elkaar
Ik weet het niet
Maar ik veronderstel dat het is
De liefde achter
De witte rozen
ik kan het me niet voorstellen
Hoe ze het zo jong konden doorstaan
Ik verloor een broer
Maar ze verloren hun eerstgeboren zoon
Wat houdt dit huis bij elkaar
Nu weet ik dat het is
De liefde achter
De witte rozen
