Blog Roel – Spelen met Lego
Leestijd: 3 minDoor Roel Wimmenhove
De kleinzoon van Roel speelt met het oude speelgoed van zijn zoon Harm, die vorig jaar plotseling is overleden. Het is verdrietig, maar tegelijkertijd geniet Roel er ook van.
Leestijd: 3 minDoor Roel Wimmenhove
De kleinzoon van Roel speelt met het oude speelgoed van zijn zoon Harm, die vorig jaar plotseling is overleden. Het is verdrietig, maar tegelijkertijd geniet Roel er ook van.
Onze oudste twee kleinkinderen Jip en Fiene komen bij ons logeren. Spannend, want het is een eind rijden en hun papa en mama gaan even lekker uitwaaien met de jongste. Maar al gauw zijn ze weer gewend en spelen ze er flink op los.
Mijn vrouw Coos heeft de Lego-kist van zolder gehaald. Ooit gemaakt door mijn vader voor kleinzoon Harm. Jaar na jaar heeft Harm dozen vol Lego verzameld. Vliegtuigen, prachtige auto’s en zeker het Technische Lego was favoriet. Tot dit weekend stond het jaren ongebruikt bij ons op zolder. Nu is het een prachtige inspiratiebron voor Jip. Met veel creativiteit zet hij allerlei soorten voertuigen in elkaar. En opa moet regelmatig helpen natuurlijk.
Het doet me terugdenken aan Harm, die urenlang met deze kist bezig kon zijn. Grote grijze platen als ondergrond en al bouwend kwamen de mooiste dingen tevoorschijn. Ik weet zeker dat hij het heerlijk had gevonden om met Jip op de grond te liggen en samen iets nieuws te fabriceren. Dat rondje is daar voor, zo kun je een hijskraan maken, en kijk: zo maak je een helikopter! Wat had ik het graag zien gebeuren. En wat mis ik hem op zo’n heel gewoon moment.
“Harm is er niet meer, er zal nooit een trouwfeest komen en ook geen kleinkinderen, die zijn achternaam dragen.”
Terwijl Jip zo lekker aan het spelen is, schiet er nog veel meer door mijn hoofd. Harm zal nooit zelf een keer de kist van zolder halen en zeggen: hé ouders, goed dat ik hem meeneem? We hebben hem nu zelf nodig! Harm is er niet meer, er zal nooit een trouwfeest komen en ook geen kleinkinderen, die zijn achternaam dragen. Het zijn gedachten op gedachten die door mijn hoofd spoken.
Wat was mijn vader trots, dat hij zo’n mooie kist voor zijn kleinzoon had gemaakt. Ik zal nooit een kist, een stoeltje of een bed voor de kinderen van Harm gaan maken. In het spelen van onze kleizoon, word ik geconfronteerd met het verlies van onze zoon. Waarom moest het zo gaan? Een vraag die nog zo vaak voorbijkomt en ook niet zo maar zal verdwijnen. Tegelijkertijd word ik blij dat onze kleinzoon zo mooi aan het spelen is.
Wanneer ze vertrekken en de Lego moet worden opgeruimd mag Jip van mij alle prachtige voertuigen die hij gemaakt heeft achter elkaar opstellen. De pendule die bij mijn ouders op de schoorsteen stond, vormt nu het decor voor een rij prachtige creaties!
