Myrtes dochtertje en zus overlijden allebei aan kanker: 'De artsen zeiden: het is heel veel pech'

Louise is een echt meisje-meisje dat van glitters houdt, van de kleur roze, van strikken, vlinders en regenbogen.  “Louise bracht veel balans in mijn leven. Ik heb altijd moeite gehad om rust van binnenuit te laten komen, omdat er zoveel gebeurd was vanaf dat ik jong was.”

Want op achtjarige leeftijd was Myrte beenmergdonor voor haar oudere zus Sanne, die kanker had. Sanne overlijdt ruim tien jaar later aan de ziekte. Die gebeurtenis heeft grote impact op het leven van de jonge moeder. Door de komst van Louise durft ze weer vooruit te kijken: “Ik wilde graag een dochter. Paardrijden, ik zag voor me dat we dat samen zouden doen.”

Onheilspellend huilen

Louise is een lieve, rustige peuter die zich prima kan vermaken. Tot ze op een avond ziek wordt. “We hoorden haar heel onheilspellend huilen, abnormaal en monotoon. Het was duidelijk dat er iets mis was.”

En dat ziet de kinderarts ook. Diezelfde nacht nog wordt Louise geopereerd. “We wisten niet of ze levend uit de operatie zou komen. Ik voelde erge wanhoop en dacht: ik spring van dit gebouw af als ze overlijdt. Maar ook: ze overlijdt niet, ze móet hier uitkomen.”

De kleine Louise blijkt een hersenbloeding te hebben gehad, veroorzaakt door een hersentumor. Net als Sanne heeft Louise kanker. Beide situaties staan los van elkaar, zeggen de artsen: het is heel veel pech.

Kwaliteit van leven

Hoewel Louise goed uit de operatie komt, groeit de kwaadaardige tumor snel en krijgen haar ouders te horen dat ze zich moeten voorbereiden op het afscheid. “Mijn man en ik hebben gezegd: we kiezen voor de kwaliteit van leven. We wilden haar niet koste wat het kost bij ons houden.”

Vanwege Louises jonge leeftijd vertellen Myrte en haar man haar niet hoe ziek ze werkelijk is. Want de driejarige Louise voelt zich tot op het laatst niet ziek en gaat niet achteruit.

We kozen voor haar kwaliteit van leven. We wilden haar niet koste wat het kost bij ons houden

Toch praat Myrte wel met haar over de dood. “Ze was heel nieuwsgierig nadat mijn opa overleed, vroeg: ‘Waar gaat iemand naartoe?’ Ik zei: ‘De hemel, daar kun je ook dansen en lopen.’ En dat je altijd naar beneden kunt kijken. Ik geloof erin dat wat ik toen heb verteld, waar is”, vertelt Myrte bij het kleurrijke grafje van Louise.

Myrte maakt haar droom van paardrijden met haar dochtertje nog waar, maar dan krijgt Louise opnieuw een hersenbloeding. “Ik wist: vandaag moet ik afscheid nemen. Dit was het moment dat we onze belofte moesten waarmaken, hoe moeilijk dat ook was. Hoe graag je ook wilt dat je kind bij je blijft, in ons geval zou dat egoïstisch zijn geweest.”

Myrte, haar man en hun twee zoontjes moeten nu verder zonder Louise. Hoewel het loslaten Myrte ontzettend zwaar valt, draagt ze haar dochtertje nu in haar hart. “Op veel momenten voel ik me krachtig door haar. Ze is elke dag ontzettend dicht bij me.”