Maarten de Bruijn (21) verdwijnt in India: ‘Mijn vader ging naar Schiphol in de hoop dat hij terugkwam’

Maarten is een jongen met een scherpe blik en een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. “Hij was heel erg bezig met mensen die het minder goed hadden dan hij”, vertelt Maurits. “Hij had daarin ook wel een soort zendingsdrang.” Ook viert Maarten graag het leven, bijvoorbeeld op festivals. Hein: “Als we aan het dansen waren, dan riep hij: ‘Leven!’. Maarten had ook altijd iets rebels in zich.”

• 

  Verdwenen

  Verdwenen

Psychoses

In de loop van de puberteit krijgt Maarten last van psychoses. Hein: “Ik ging naar boven en op de trap lagen allemaal haren. Ik dacht: wat is hier gebeurd? Maarten had zichzelf helemaal kaalgeschoren en stond te lachen. Ik schrok me het leplazarus.” Daarna wordt Maarten een andere jongen. “Hij had een hele andere persoonlijkheid”, vertelt Hein. “Ik herkende hem niet meer. Hij was compleet in de war, wist niet meer wie hij zelf was en had allemaal waanbeelden.”

Maarten wordt twee jaar lang behandeld, klimt op uit een diep dal en is klaar voor een nieuwe fase. Hein: “Het leek wel alsof tijdens de behandeling de tijd voor hem werd stilgezet, en dat hij kon nadenken over wat hij precies wilde. Later hoorde ik dat je na je psychose heel erg de behoefte hebt om uit te vliegen.”

Reislust

Maarten gaat veel reizen, onder andere naar India. Hij reist af naar de Parvati-vallei, onderdeel van het Himalayagebergte. Hein: “Toen hij wegging hebben we heel lang gehuild. Niet dat ik ongerust was, maar ik moest gewoon ontzettend huilen.” Ook Maurits maakte zich niet per se zorgen: “Ik dacht: hij gaat daar hopelijk vinden wat hij zoekt. Hij was nieuwsgierig naar hoe een niet-westerse samenleving ingericht kan zijn, en of die wellicht rechtvaardiger is dan de onze.”

Stilte

Maarten houdt regelmatig contact, maar dat wordt steeds minder, totdat hij helemaal niets meer laat horen. Ook op de verjaardag van vader Jaap blijft het stil. Hein: “Mijn vader begon zich als eerste zorgen begon te maken. Als broertjes waren we daar veel minder mee bezig.” Maartens visum loopt ook af. “Op de aflopende datum van Maartens visum ging mijn vader naar Schiphol in de hoop dat hij terugkwam. Maar Maarten was er niet.” Jaap vertrekt naar India om op zoek te gaan naar zijn zoon.

"Het laatste teken van leven was een geldtransactie"

Maurits: “De realiteit van een vermissing is in het Westen heel anders dan in een land zoals India. Alleen al het feit dat het een uitgestrekt landschap is, is al een groot verschil.” Vader Jaap en zijn meegereisde goede vriend achterhalen geldtransacties van Maarten en check-ins bij hotels. Hein: “Voor wat in zijn macht lag, heeft onze vader alles overhoopgehaald wat hij kon. Het laatste teken van leven was een geldtransactie. Het was veel meer geld dan je nodig zou hebben voor een dag. Later hadden we daar ook vraagtekens bij.” 

Omgaan met de vermissing

Na drie maanden keert Jaap terug. “Hij vond dat hij gefaald had, maar dat is absoluut niet mijn oordeel”, vertelt Maurits. “Hij was er niet in geslaagd om als vader de situatie te redden. Hij trok zich in die jaren die volgden terug. Het verdriet van mijn moeder kwam iets meer naar buiten. Ik kon er zelf niet over praten met anderen. Niemand wist wat er thuis speelde. Er was voor mij een tweedeling tussen mijn leven thuis en mijn leven buiten de deur.”

Maurits schrijft in 2012 de roman Broer, gebaseerd op de vermissing van Maarten. Onbedoeld brengt hij met zijn boek opnieuw beweging in de zoektocht naar zijn broer. Een oude reisgenoot van zijn broer meldt zich met nieuwe informatie.

In de podcast Verdwenen vertellen Maurits en Hein aan presentatrice Marleen Stelling welke nieuwe informatie ze te weten gekomen zijn en hoe de vermissing impact heeft op het gezin. “De vermissing is niet een zwarte bladzijde, maar het zit door het hele verhaal heen.”