Erik: ‘Na de zelfdoding van mijn broer ga ik zorgvuldiger met mensen om’
Leestijd: 5 min
Leestijd: 5 min
Bert, de enige broer van Erik, maakte zelf een eind aan zijn leven. Voor Erik is dit een dubbel verlies; behalve broers zijn hij en Bert ook collega’s bij de politie geweest. Erik vertelt over het gemis, zijn vragen en waar hij kracht vindt om door te gaan.
Het beloofde een stralende dag te worden. Totdat de telefoon gaat bij Erik van der Brun. Het is zijn moeder: “Je broer Bert is vannacht niet thuisgekomen”, zegt ze. Bert is Eriks 2,5 jaar oudere broer, maar ook zijn collega bij de politie Amsterdam. Er wordt een zoektocht op touw gezet, Erik rijdt de route met zijn auto.
Erik: “Ik had er geen goed gevoel over. Ik ben nog maar net op weg als mijn telefoon weer gaat: ‘Ze hebben hem gevonden en het is niet goed.’ Die woorden slaan in als een bom. Ik weet precies wat er bedoeld wordt. Bert is dood.”
De eerste periode na zijn dood is Erik erg boos geweest: “Ik voelde me zo boos op Bert, dat hij dit gedaan heeft. Voor zijn vrouw en kinderen was het alsof er een bom ontplofte, hij liet een enorme ravage achter. En voor mijn moeder was het ook een ramp. Ze was vier jaar daarvoor haar man, onze vader, al verloren.”
“Elke ochtend heb ik aan God gevraagd om me te helpen de dag door te komen”
Voor Erik zelf is het ook verdrietig. Hij is zijn enige broer kwijt. Erik vertelt dat hij in die tijd veel steun aan zijn vrouw en gezin heeft gehad. Erik vult aan: “Elke ochtend heb ik ook aan God gevraagd om me te helpen de dag door te komen.”
Een half jaar later gaat het niet goed met Erik: “Ik liep emotioneel helemaal vast en had ook veel last van schuldgevoel. Met hulp van een psycholoog ben ik alle puzzelstukjes op een rij gaan zetten en ben ik me gaan inleven in mijn broer, om hem en zijn keuze meer te gaan begrijpen.” Dit proces kost Erik veel energie, maar levert hem ook veel op: hoe meer hij zijn broer gaat begrijpen, hoe meer zijn boosheid tot rust komt.
De broers groeiden op in Amsterdam, sliepen in dezelfde kamer en beleefden samen veel avonturen. Erik vertelt: “Bert was echt mijn grote broer, hij was 2,5 jaar ouder en was de voortrekker en beschermer. We haalden natuurlijk kattenkwaad uit en als er dan gedoe kwam, of vechtpartijtjes, dan stond Bert altijd voor me klaar.” Uiteindelijk vinden beide broers een baan bij de politie.
“Mijn grote broer Bert stond altijd voor me klaar”
De broers deelden nog een passie: vissen. Vanaf dat Erik een jaar of 12 was, gingen ze geregeld samen op stap, bijvoorbeeld naar IJmuiden. Daar gingen ze vissen: “We hadden het dan over van alles en nog wat. Dit kan nu niet meer. Ik mis mijn broer hierin.”
Erik heeft na de crematie de werkplek van Bert opgeruimd: “Ik heb zijn politiekast leeggehaald en kwam daar de omslag van zijn bonnenboekje tegen. Deze gebruik ik nu zelf en neem ik elke dag mee de straat op. Zo heb ik mijn broer een beetje bij me. Dit boekje helpt me om de herinnering aan Bert levend te houden.”
Erik heeft op de politiewebsite een blog geschreven over het verlies van zijn broer. Je kunt deze blog hier lezen.
Erik is gelovig en zocht steun bij God: “Ik lees graag in de Bijbel en in die periode viel mijn oog op Psalm 138, waar staat dat God kracht en moed geeft om verder te gaan. Deze tekst heeft me steeds weer geholpen. Als ik bijvoorbeeld weet dat er spannende momenten komen, dan vraag ik God heel concreet om zijn hulp, dat ik rust vind en kracht en moed van hem krijg om verder te gaan.”
“Als ik merk dat mensen om me heen ergens mee zitten dan ga ik daar niet meer aan voorbij.”
Erik is niet boos op God geweest: “Ik weet dat God het ook anders had gewild voor mijn broer. De vraag die ik wel steeds aan God stel is: ‘waartoe kan dit alles leiden, wat komt er uit voort?'”
“Ik merk bijvoorbeeld dat ik zorgvuldiger ben geworden in de omgang met mensen. Als ik merk dat mensen om me heen ergens mee zitten dan ga ik daar niet meer aan voorbij. Dan durf ik eerder te vragen ‘hoe gaat het nu écht met je?’. ” Erik is er dankbaar voor dat er uit het verdrietige verlies van zijn broer Bert ook een positieve uitwerking is voortgekomen….
Ben je zelf iemand verloren door zelfdoding en wil je daarover praten? Je kunt altijd gratis bellen met het nummer 0800-0113 voor een gesprek en aan hen je vragen stellen. Je kunt daar ook terecht als je zelf te maken hebt met gedachten over zelfdoding.
Ook kun je via de website www.113.nl gratis en anoniem chatten met deskundige vrijwilligers. Het is heel begrijpelijk als je je eenzaam, verdrietig, schuldig of zelfs kwaad voelt als er iemand in je omgeving door zelfdoding om het leven is gekomen. We hopen dat je troost en steun vindt door een gesprek of door de verhalen op onze site.
