Blog Bianca | December: de maand waarin ik mijn man verloor

Ik ben er helemaal niet bewust mee bezig, maar blijkbaar is mijn onderbewuste dat wel. Word ik weer omhuld door enorme niet zichtbare bioscoopstoelen en kijk ik zoals ieder jaar naar het waargebeurde familiedrama. Een decemberfilm. Waarbij ik ieder jaar, een jaar verder word teruggeworpen in de tijd. Dit jaar zijn er dat al vijftien.

Pepernotentaart

Het begint allemaal op 30 november 2010. De dag waarop we pepernotentaart eten én de dag dat we toch maar eens naar de huisarts gaan met Paul. We kunnen zijn vage klachten echt niet meer onder het mom van pril vaderschap schuiven. De huisarts stuurt ons met spoed door naar de neuroloog. Voor ons is dat nog geen reden tot paniek. We gaan gewoon op de slee naar de verjaardag van mijn beste vriendin, een paar straten verderop, al kost het Paul zichtbaar moeite.

'U hebt een tumor in uw rechterhersenhelft en die moet er per direct uit'

Op 2 december weten we waarom Paul niet, zoals een jonge vader betaamt, voor de slee uitrent. In de spreekkamer van de neuroloog staar ik naar de grond, omdat die zojuist onder mijn voeten is weggezakt. Links van mij ligt de slapende baby Yune, rechts van mij zit Paul. Nog steeds ben ik ontdaan van de woorden van de neuroloog: “Ik heb geen goed nieuws, u heeft een tumor in uw rechterhersenhelft en die moet er per direct uit.”

Pakjesavond in mijn eentje

Stress maakt zich opnieuw van mij meester, wanneer ik de dokter op 3 december hoor zeggen dat we echt niet later hadden moeten komen. Hij zegt er meteen bij dat hij geen uitspraken kan doen over de komende dagen. Het doel is nu: met spoed opereren.
Ik zie me nog in mijn eentje de Pakjesavond naar voren halen, alles klaarzetten voor de volgende ochtend, om in mijn eentje te ‘genieten’ van de vreugde op de kindersnoetjes. Zou het er zo voortaan uitzien? In mijn eentje?

Op de achterbank hoor ik weer mijn kleine baby huilen

Dat Sinterklaasweekend komt iedereen naar het ziekenhuis om Paul een hart onder de riem te steken, hem nog een keer te zien en eigenlijk ook om afscheid te nemen. Het voelt opnieuw warm en confronterend tegelijk. Aan zo’n dun zijden draadje hangt zijn leven.
Op de achterbank hoor ik weer mijn kleine baby huilen, als ik door de metershoge sneeuw op en af naar het ziekenhuis in Genk rijd. Steeds weer dezelfde verkeerde afslag nemend, K3 klinkend door de speakers, die blijkbaar toch ineens wel rake teksten hebben.

Gierende adrenaline

De smaak van nasi goreng van de afhaalchinees brengt me terug naar 7 december, waar we met zijn allen rond de salontafel wachten op het verlossende telefoontje van de dokter, die na tien uur stilte toch wel eens van zich mag laten horen.
De adrenaline giert opnieuw door mijn lijf als we midden in de nacht naar de intensive care rijden, om een glimp op te vangen van Paul en met eigen ogen te zien dat de operatie voor nu gelukt is.
Ik ben nog steeds verbaasd dat we 10 december alweer thuis zijn met Paul.

Laatste kerst

Vier jaar later, in 2014, herbeleven we dit opnieuw, maar met het verschil dat het in eerste instantie niet levensbedreigend is. Totdat de chirurg zegt: “Als je dadelijk naar de intensive care komt, wil ik je ook nog even spreken. Het maakt niet uit hoe laat het is.” Dan voel ik onderweg naar het ziekenhuis toch weer die enorme spanning. En ik weet: deze kerst vieren we anders dan anders. Wat ik nog niet weet, is dat dit de laatste kerst is die we samen vieren.

Sindsdien is elke december bijzonder, apart, vreemd, raar en toch ook fijn. Voel ik me een beetje ontheemd, zie en voel ik een gat dat niet te dichten valt.