Leestijd: 2 minDoor Sarah Klinkenberg
Sarah’s moeder zou vandaag jarig zijn geweest. Sarah zou zo graag willen zingen voor haar verjaardag en willen proosten, maar haar moeder is er niet meer. Wat moet ze nu doen op haar verjaardag?
Vandaag ben je jarig mam. Ik zou ‘lang zal ze leven’ voor je willen zingen en een taart voor je willen bakken. Ik zou je willen omhelzen en willen kussen. Ik zou willen roepen: ‘proficiat!’ Het glas op je willen heffen en met je willen proosten op gezondheid. Ik zou slingers voor je op willen hangen, bloemen voor je willen kopen en je een heel mooi kado willen geven.
‘Hoe moet ik je verjaardag vieren als jij er zelf niet bent?’
Ik zou onze pasgeboren dochter in je armen willen leggen en foto’s van jullie willen maken. Ik zou een feestje voor jou willen organiseren. En zeker zou ik je een kaart willen sturen met allerlei feestelijke teksten.
Ik zou zoveel willen, zeker vandaag. Maar je bent er niet meer. En hoe moet ik dan je verjaardag vieren? Het is helemaal niet feestelijk. Toch wil ik jou ergens vieren. Hoewel jouw leven is gestopt, wil ik misschien ook wel het leven vieren. Het verwart me. Wat moet ik nu doen op jouw verjaardag? Ik wil proosten op jou. Op alles wat je was en wellicht nog ergens bent.
‘Ik wil doen alsof je er nog bent’
Ik wil je laten weten dat we je niet vergeten. Dat je overal bent. Ik wil jouw foto op de tafel zetten. Doen alsof je er bent. Je feliciteren, met je kletsen en een mokka-gebakje met een kaarsje erop voor je neerzetten. Ik wil lachen en huilen. En nog eens proosten. Op liefde. Op gezondheid. Op ‘wanneer er liefde is, bestaat er geen voorbij. In alle eeuwigheid ben jij.’
Proost mam, op jou!
