Blog Roel – Hoe de sportschool Roel helpt bij het verwerken van de dood van zijn zoon
Leestijd: 4 minDoor Roel Wimmenhove
Leestijd: 4 minDoor Roel Wimmenhove
De zoon van Roel verongelukte afgelopen zomer. In de sportschool wil hij even rustig sporten, maar daar komt niet veel van terecht.
Geen zin, maar toch de moed bij elkaar geschraapt om weer eens naar de sportschool te gaan. Spullen bij elkaar zoeken en handschoenen mee, het heeft gevroren. Gelukkig overweldigt de zon de kou een beetje. Nog diep in mijn winterjas gedoken slenter ik tussen zwetende sporters door. Vanuit mijn ooghoeken probeer ik te ontdekken of Piet er is. De zoon van Piet woont bij ons in de straat en weet natuurlijk precies wat ons is overkomen. Ik heb geen zin om weer te vertellen over de dood van mijn zoon Harm. Gelukkig, hij is nergens te ontdekken, ik kan rustig sporten. Bij het tweede toestel gaat het echter alsnog fout.
“Voor ik het besef sta ik toch te praten over het verongelukken van Harm”
Een zwetende buurtgenoot steekt zijn hand op: blij om een bekende sportgenoot te ontmoeten. Hij is getrouwd met een achternicht van mij en we hebben elkaar wel eens ontmoet bij een bijeenkomst van christenen in de buurt.
“Hé hallo, ook aan het sporten? Alles goed?”
Voor ik het besef sta ik toch te praten over het verongelukken van Harm. ‘Wat als ik dat niet doe’, schiet er door mijn hoofd. Op een andere dag zullen we elkaar ook wel weer tegen komen, denk ik, en komt het dan op tafel. Dan nu maar, en al snel begrijp ik dat ik met iemand praat die zijn eerste vrouw verloor door een ziekte.
Hij schrikt wanneer ik vertel hoe we op 14 september midden in de nacht uit ons bed werden gebeld door de politie. We werden wakker van de telefoon beneden en Coos, mijn vrouw, zag dat ze ook mobiel gebeld was. Als we beneden zijn om te kijken wie onze bedrust verstoord heeft gaat de voordeurbel en sommeert iemand open te doen. Het is de politie.
“U begrijpt natuurlijk wel dat we u niet zo maar in vliegende vaart naar het ziekenhuis brengen?”
Coos heeft ondertussen onze jongste dochter, die in Noord-Italië op huwelijksreis is, al aan de telefoon. Binnen vijf minuten rijden we met zwaailichten aan naar het ziekenhuis. De agente op de bijrijdersstoel buigt zich naar ons op de achterbank. “U begrijpt natuurlijk wel dat we u niet zo maar in vliegende vaart naar het ziekenhuis brengen. Uw zoon is aangereden door een busje van de politie op de Nassaukade toen hij wilde oversteken naar de Potgieterstraat en hij is zwaargewond. Het gaat niet om een gebroken arm, begrijpt u dat?”
Al vertellend in de sportschool komen de beelden van die nacht weer terug. Sommige letterlijk. Ook de uitgesproken zinnen door de agente, ik raak ze niet kwijt. De medesporter is ontdaan en belooft binnenkort een keer langs te komen. We beseffen opeens hoe je dicht bij elkaar komt wanneer een geliefde er opeens niet meer is: hij is zijn eerste vrouw kwijt en ik mijn zoon.
Beiden proberen we ons weer een beetje warm te sporten, maar bij het wisselen van een toestel gaat het alweer mis. Een uitgestoken hand en opnieuw moet ik wel vertellen over onze verongelukte oudste zoon. Martin heeft jaren bij ons op het pleintje gewoond en ronkte regelmatig langs met zijn Harley.
“Een tweede keer vertel ik over de bizarre dood van onze 34-jarige zoon”
Sinds de scheiding zijn hij en zijn ex uit de buurt vertrokken, maar soms komt hij nog voorbij om zijn garage te inspecteren. “Hoe is het op de Boekweitdonk?”, vraagt hij. Een tweede keer vertel ik in de sportschool over de bizarre dood van onze 34-jarige zoon. Martin is ontdaan en oprecht belangstellend. Sporten is deze keer vertellen en daardoor een beetje verwerken.
Op de loopband duikelen de beelden door elkaar en ik moet mezelf bedwingen om niet te gaan janken. Wanneer ik later mijn fiets van het slot haal, wellen opnieuw de tranen op en met een brok in mijn keel rijd ik naar huis.
