Leestijd: 3 minDoor Roel Wimmenhove
‘Soms besef ik opeens hoe raar het is om allerlei persoonlijke dingen zo maar te delen’, schrijft Roel. Toch ontdekt hij dat het delen van het verdriet om zijn zoon ook troostend en helend werkt.
Vandaag is het vijf maanden geleden dat Harm is verongelukt. De eerste adrenalinegolf is inmiddels gaan liggen en stap voor stap vindt het verdriet en het gemis een plek in alle haarvaten van mijn leven. Steeds is er wel weer iets dat afgehandeld moet worden. Zo ben ik laatst naar Ron geweest, vertegenwoordiger voor een grafzerkenfirma. Met hem had ik een boeiend gesprek over steensoorten en bijzondere en rare wensen voor gedenktekens.
“Soms besef ik opeens hoe raar het is om allerlei persoonlijke dingen zomaar te delen.”
Eigenlijk had ik dat bezoek in een halfuurtje kunnen afdoen. Harms vriendin heeft een prachtig ontwerp getekend, waar ook wij ons uitstekend in kunnen vinden. Maar Ron is natuurlijk ook nieuwsgierig voor wie er een monument gemaakt moet worden. En naarmate het gesprek vordert, delen we zomaar allerlei dingen uit ons leven. Hij vertelt over zijn overleden moeder en hoe de familie daarmee omging en wat voor steen er uiteindelijk op haar graf moest komen. Soms besef ik opeens hoe raar het is om allerlei persoonlijke dingen zomaar te delen.
Een kennis die ik tegen kom bij het boodschappen doen, wil graag weten of we Harms dood een plek kunnen geven. In de eerste maand na Harms verongelukken vond ik dat een afschuwelijke opmerking. Maar nu ga ik er toch serieus op in. Ik vertel dat het verdriet er is, we staan er mee op en gaan er mee naar bed. Maar dat het zeker weten dat we Harm ooit weer in de armen zullen sluiten er ook is. Hoe ingewikkeld dat ook is. Het samen delen van gemis en verdriet geeft veel, merk je dan. Je hebt het even van je af kunnen praten en de ander heeft ook zijn verdriet, ook al is het heel anders, kunnen uitspreken. Hoe verdrietig en hoe ingrijpend het ook is; samen delen geeft troost en werkt helend.
Een knuffel of een stevige hand van een goede vriend is vandaag anders dan net na het overlijden van Harm. Het voelt nog intenser en warmer. Een paar weken terug maakte ik kennis met een gedicht van Hester Knibbe, zij verloor in 2009 haar zoon door een hersentumor, hij was nog maar vijfentwintig. Onder de titel ‘Het hebben van schaduw’, schreef ze een aantal ontroerende korte gedichten.
Ik, die geen ik meer kan zeggen
ik, die mijn schaduw verloor
of juist een en al werd
ik, die in elk geval werd, ik
moet het nu hebben van andere stemmen.
Over het leven van mijn vrouw Coos en mij, en van ons hele gezin, en van zoveel vrienden is vijf maanden geleden opeens een schaduw gevallen. Maar door het verdriet te delen en het uit te spreken en ook het verdriet bij de ander te herkennen ontstaan er steeds weer lichtpunten in ons dagelijkse bestaan, dat al te vaak grauw en grijs is door de schaduw van Harms gemis.
