Blog Rebekka | ‘Probeer ik nou om niet aan mama te denken?’

In de auto onderweg naar mijn vader gooi ik al zingend mijn energie eruit. Mijn stem galmt mee bij de liedjes op de cd van de band ‘Casting Crowns’ die ik inmiddels al dagen achter elkaar afspeel, ondanks mijn verzameling aan cd’s in de kast. Ik druk het gaspedaal in en doe ondertussen kleine dansjes achter het stuur. Tot nummer vijf begint. Ik zucht. Terwijl de eerste pianoklanken worden afgespeeld, druk ik het nummer weg. Het lied gaat over verlies en daar heb ik echt even geen zin in.

Zo gaat het al dagen. Terwijl nummer zes op de cd aanstaat, begin ik me te realiseren hoe vaak ik het nummer al heb overgeslagen. Plotseling voel ik me schuldig. Probeer ik nou om niet aan mama te denken?

Van rouwboeken naar radiostilte

In het begin na haar overlijden probeerde ik mezelf te omringen met alles wat met rouw te maken heeft. Ik las boeken over rouw, luisterde naar podcasts over de dood en keek naar een documentaire over een uitvaartondernemer. Enerzijds uit interesse en anderzijds om zoveel mogelijk de ruimte te geven aan mijn emoties en op zoek te gaan naar hoe ik dit verder moest gaan doen. Sterker nog: ik wilde niet dat de pijn ooit over zou gaan. Dat zou betekenen dat ik eraan gewend zou zijn. Dat mocht absoluut niet gebeuren.

Deze keer kies ik er bewust voor om de track niet over te slaan

Toch zit ik nu in een periode dat gevoel van gemis probeer te ontwijken. Even niet die stekende pijn van verdriet hoeven voelen. Het is al een aantal weken geleden dat ik haar graf heb bezocht. Doe ik mijn moeder daar niet tekort mee? Ze verdient toch beter?

Mama blijft in de gesprekken

Als ik na het bezoek aan mijn vader weer in de auto zit, bedenk ik me dat ik de gedachte aan mama helemaal niet vermijd. Ze is nog steeds onderwerp van gesprek. ‘Mama hield altijd van…’ ‘Dit zei mama altijd’ of ‘Wat zou mama hiervan hebben gevonden?’. Ik bespreek het niet alleen met mijn vader - ook tegen vrienden en collega’s vertel ik over mijn moeder en wie ze was. Want ze zal voor altijd onderdeel blijven van wie ik ben, verdrietig of niet.

Inmiddels is de cd weer helemaal rond gegaan en komt nummer 5 weer aan bod. Deze keer kies ik er bewust voor om hem niet over te slaan. Ik zing niet mee, maar luister alleen naar de tekst. Zonder mezelf te dwingen om mezelf weer onder te dompelen in verdriet, maar het gewoon als een feit benoemen in mijn hoofd: mama is niet meer hier.

Het lied eindigt met de woorden:

“En de gedachte die me nu laat glimlachen, zelfs terwijl de tranen vallen,
is dat de enige littekens in de hemel
op de handen zijn die jou nu vasthouden.” (Scars in heaven – Casting Crowns)

Het is een troost en het doet pijn om naar te luisteren. Misschien sla ik dit lied de volgende keer weer over, misschien ook niet. Ik heb niet altijd de energie voor rouw. Maar mama loslaten: nooit.