Blog Rebekka | ‘Ik moet leren vertrouwen dat het ook goed kan komen’

In de ochtendschemering sta ik in de keuken van mijn vader op de waterkoker. Ik trek de gordijnen alvast open en trek twee theeglazen uit de kast die ik op het aanrecht zet. Vlak naast alle doosjes met pillen. Normaal gesproken ben ik op een vrije dag niet zo vroeg uit bed te krijgen. Wanneer ik dan bij mijn vader logeer, wekt hij me met een kopje thee. Dat gaat al jaren zo. ‘Hoe laat?’ vraagt hij de avond van tevoren. Waarna ik even puzzel hoeveel tijd ik heb om uit te slapen. Ook toen ik nog thuis woonde, begon mijn ochtend met geklop op de deur, gevolgd door het aangeven van een dampende kop thee.

Rollen omgedraaid

Nu zijn de rollen omgedraaid en sta ik in de keuken om voor hem dat kopje thee te maken. Want de medische molen is weer gestart met draaien. Dit keer voor mijn vader. Na verschillende onderzoeken bleek hij een bypassoperatie nodig te hebben: een omleiding bij vernauwingen van kransslagaders van het hart. Op een gekke manier voelen de wandelingen door de ziekenhuisgangen, het wachten op een update over de situatie en het halen van medicijnen als vertrouwd. Iets te vertrouwd. Opnieuw is het wachten op het bezoekuur, uurtjes zitten in de wachtkamers en het lopen van de ene afdeling naar de andere. De geschiedenis lijkt zich te herhalen.
Alleen moet het wel anders eindigen.

'Het lijkt wel alsof ik ben gaan verwachten dat het alleen maar fout kan gaan'

Want wat als? Wat als ze ook nu weer denken dat alles goed is gekomen en dat helemaal niet zo is? Wat als zijn hart uiteindelijk alsnog stopt? Dan heb ik een stevige knuffel nodig, van mama. Maar dat kan niet. Ik kan toch ook niet verder zonder mijn beide ouders?

Doemscenario's

Het nare is dat het realiteit kan zijn. Mijn broer kan neerstorten met het vliegtuig op vakantie en die goede vriendin kan ook ernstig ziek worden. Bij mama leek er nooit een positief bericht te komen tijdens het jarenlange ziekteproces. Het lijkt wel alsof ik ben gaan verwachten dat het alleen maar fout kan gaan. Alsof ik mezelf alvast voorbereid op het opvangen van de klappen. Af en toe moet ik erop leren vertrouwen dat hoewel het kan, niet alle doemscenario’s ook werkelijkheid worden.

Een paar weken later schrik ik ‘s ochtends wakker. Mijn vader zet een kopje thee neer op mijn nachtkastje, terwijl ik had gezegd dat voor hem te doen. ‘Ben ik mijn wekker vergeten te zetten?’ roep ik verbaasd terwijl ik op mijn telefoon kijk. Mijn vader glimlacht. ‘Dit heb ik toch mooi weer gedaan. Weer een stapje vooruit.’ Terwijl ik mijn handen om het warme glas vouw, begin ik weer een beetje vertrouwen te krijgen dat het voor nu de goede kant op gaat. Mama was ondanks alle pijn, behandelingen en negatieve berichten een volhouder. Dus proberen wij dat ook een beetje te zijn.