Blog Rebekka | ‘Het gemis om mijn oma voelt ondergeschikt aan de rouw om mijn moeder’
Dubbele rouw
Leestijd: 3 minDoor Rebekka Rodenburg
Dubbele rouw
Leestijd: 3 minDoor Rebekka Rodenburg
Een schaterlachende oma in de autowasstraat en een moeder die vol verbazing toekijkt: in Rebekka’s herinneringen zijn haar moeder en oma soms bijna niet los van elkaar te zien. Maar juist daardoor raakt het gemis om haar oma soms ondergesneeuwd, en dat doet pijn.
‘Zullen we foto’s kijken?’ Mijn nichtje kijkt me met haar ondeugende donkerbruine ogen aan. Ik glimlach en open de galerij op mijn telefoon. Telkens als ze een leuke foto ziet, probeert ze erop te tikken. Vervolgens scrolt ze terug in de tijd. Opnieuw en opnieuw. Tot we bij begrafenisfoto’s komen van mijn oma. Dat is nu vijf jaar geleden.
In gedachten zie ik mezelf weer zitten. Ik zit in het midden op de achterbank van de auto en ga gestrekt van het lachen. Voorin zit mijn moeder achter het stuur met mijn oma ernaast. We gingen even naar de autowasstraat. Die ervaring bleek voor mijn oma een hele tijd geleden te zijn, waardoor het een heuse attractie werd. Water begon te spuiten, grote rollen sopten de auto in en allerlei lapjes klapten op de ramen. Mijn oma begon te giechelen en met iedere handeling die erbij kwam werd dat giechelen telkens harder en harder. Mama keek vol verbazing naar haar moeder en moest van verbazing ook schaterlachen, waarbij ik het natuurlijk ook niet meer uithield.
Nog altijd denk ik aan mijn oma als ik een bruin diertje over de takken zie springen.
Mijn oma overleed maar een paar maanden voor mijn moeder. Soms voelt het alsof die twee rouwprocessen met elkaar verweven zijn. Want alle herinneringen met mijn oma, daar was mijn moeder vaak ook bij. Kerst, Pasen en al die feestdagen zijn niet hetzelfde zonder mijn moeder, maar ook niet zonder mijn oma. Oma logeerde in de zomer vaak ook een paar dagen bij ons. Ze werd altijd kinderlijk enthousiast als ze vanuit haar slaapkamerraam een eekhoorntje zag. Nog altijd denk ik aan mijn oma als ik een bruin diertje over de takken zie springen.
Dat je je grootouders verliest, voelt als iets natuurlijks. Het zijn vaak de eerste overlijdens waar je mee te maken krijgt. Maar omdat dat ‘de natuurlijke orde’ is, wordt het ook direct een vorm van rouw die minder aandacht krijgt. Misschien voelt dit gemis daarom zo ingewikkeld: ik mis mijn oma, alleen wordt dat ondergesneeuwd door het gemis om mijn moeder. Alsof het daaraan ondergeschikt is. Ik voel me zelfs soms een beetje schuldig als ik een dag iets langer stilsta bij mijn oma, dan bij herinneringen aan mijn moeder.
Over niet al te lange tijd is het weer Pasen. Een feestdag waarbij mijn moeder feestelijk de ontbijttafel dekte en mijn oma zat te kruimelen met haar beschuitje. Waar mijn moeder en oma naast elkaar in de kerk uit volle borst ‘U zij de glorie’ meezongen. Een feest waarbij ze allebei graag een puur chocoladepaaseitje snoepten. Dagen dat ik mijn moeder én mijn oma alweer mis. Allebei.
