Rouw in Typisch Apeldoorn: ‘De periode dat mijn vrouw alzheimer had, waren de gelukkigste jaren uit ons huwelijk’

In de docureeks ‘Typisch’ staan zowel Marry als Wim uit Apeldoorn stil bij hun overleden echtgenoot. Wim verloor namelijk zijn vrouw Cis aan de gevolgen van alzheimer. En Marry worstelt met het uitzoeken van spullen nadat haar man Otto is overleden.

Allebei zijn ze te zien in de serie Typisch Apeldoorn, waarin het gewone leven van inwoners met de camera gevolgd wordt.

Wim beschouwt de periode waarin zijn vrouw Alzheimer had, als de gelukkigste tijd uit zijn leven

Wim mist zijn vrouw Cis, die is overleden aan de gevolgen van Alzheimer. Op het laatst lag ze in bed, en hoorde Wim zijn vrouw bidden tot God. Wim: ‘Ze bad: ‘God, ik voel me in de steek gelaten. Ik heb gebeden om kinderen, en niet gekregen. Ik heb gebeden om niet ziek te worden zoals mijn moeder, en het gebeurde.’

Hoewel Cis moeilijk kon verwerken dat ze getroffen werd door Alzheimer, beschouwt Wim de laatste jaren van hun juist huwelijk als de gelukkigste. Wim: ‘Mijn vrouw genoot van elke dag alsof het een nieuwe dag was. Al deden we dagen achtereen hetzelfde, ze genoot elke keer weer met volle teugen.’

Bekijk hier het fragment waarin Wim, aan de hand van het vakantieboek van zijn vrouw, vertelt hoe hij terugkijkt op zijn huwelijk met Cis. Ze was een vrouw bij wie liefde en trouw boven alles gingen, vertelt hij. ‘Ik heb beloofd haar tot het einde toe van haar leven goed te verzorgen.’

(aflevering 9)

Marry zoekt de spullen van haar overleden man uit 

In een andere aflevering zien we Marry, het kruidenvrouwtje van Apeldoorn, de spullen van haar overleden echtgenoot Otto op te ruimen. Ze zoekt uit wat er weg kan of wat andere mensen nog kunnen gebruiken. Wat moet ik met al deze spullen, vraagt ze zich af. Ze struint door een lade uit een grote kast, waarin oude medicijnen liggen. ‘Met zoveel medicijnen had een mens toch wel beter kunnen worden,’ verzucht ze.

Uiteraard krijgen de waardevolle spullen een mooi plekje. Zoals de penningen die Otto in 1961 en 1962 kreeg voor de langste duurvlucht van een minderjarige. ‘Otto leefde van de lucht, en ik van de aarde. Een optimaal evenwicht.’

Ontspullen is echt een ding,’ zegt Marry. Dan stuit ze op oude foto’s. Bekijk hoe ze zich erdoorheen worstelt:

(aflevering 11)

Bekijk ook