Bianca trouwde met de weduwnaar van haar vriendin: ‘We voelden dat het mocht’

Als in een korte periode zowel Bianca’s man Frans als haar goede vriendin Hanny overlijdt, breekt een moeilijke periode aan. Erkenning en steun vindt ze bij Theo, de weduwnaar van Hanny. ‘Frans heeft altijd gezegd: “Blijf niet alleen”. Wat Theo en ik nu samen hebben is een sprookje’.

Tijdens een bootvakantie door Nederland belandt Bianca samen met haar man Frans in noodweer. Ze wijken uit naar een vluchthaventje, waar een boot ligt. Het echtpaar wat op de boot zit, zijn Theo en Hanny. ‘Er was direct een klik’, vertelt Bianca. Een nieuwe vriendschap is geboren. Weekendjes naar de Biesbosch en vakanties naar België volgen. De vriendschap tussen Hanny en Bianca is hecht.

Allebei ziek

Bianca kan zich nog goed herinneren dat Hanny de diagnose darmkanker kreeg: ‘Het was verschrikkelijk. Ze wilde helemaal niet ziek zijn. Ze wilde hun veertigjarig huwelijksjubileum meemaken, ze wilde hun eerste kleinkind zien en ze wilde kerst nog meemaken. Kerst mocht ze helaas niet meer halen.’ In de periode dat Hanny ziek was, sprak ze veel met Bianca’s man, Frans. Hij had al lange tijd beenmergkanker, maar kon na jaren niet meer behandeld worden.

‘Kerst mocht ze helaas niet meer halen’

Bianca: ‘Frans wilde nog niet weg, net zoals Hanny niet wegwilde. Het was voor hen beide een zware strijd. Voor Theo en mij was het aan de andere kant ook een zware strijd. Wij verzorgden hen.’ Bianca komt in de ziekteperiode van Hanny vaak bij Hanny en Theo over de vloer om bijvoorbeeld eten te brengen. ‘Op een avond kwam ik langs en sliep Hanny al. Ik zei tegen Theo: “Wil je de groeten van me aan haar doen?” De volgende ochtend belde hij: “Ze is overleden”.’

Geëmotioneerd vertelt Bianca verder: ‘Voor Frans was het overlijden van Hanny een grote klap. Hij zei: “Ik ben de volgende”. Zes weken later lag hij op dezelfde kamer als waar Hanny in het ziekenhuis gelegen had. Hij had acute bloedvergiftiging gekregen en lag binnen een halfuur aan de beademing. Kort daarna overleed hij.’

Leegte

Na het overlijden van Frans knapt Bianca haar huis op, maar niets vult de leegte die Frans achterliet: ‘Al hadden er gouden kranen in mijn huis gezeten, het bleef leeg’. Na een tijd heeft Bianca het gevoel dat een innerlijke stem tegen haar zegt: ‘Ga eens een keer met Theo mee naar de kerk’. Ze besluit er gehoor aan te geven en bezoekt samen met Theo een kerkdienst. ‘Het was alsof ik een warm bad terechtkwam. Ik voelde me direct thuis en dacht: Hier kan ik troost vinden.’

‘We hadden een klik en voelden dat het mocht’

Samen met Theo gaat Bianca een tochtje maken op zijn boot. Bianca: ‘We hadden een klik en voelden dat het mocht. We hadden elkaar zoveel te vertellen en zoveel te delen. Toen we eenmaal echt een relatie kregen, wist ik: Hanny vindt het goed dat ik er ook voor haar kinderen en kleinkinderen ben.’

In het huis van Theo en Bianca staan foto’s van Hanny en Frans op een gedenktafeltje in de kamer. Op de veranda is een gedenkwand ingericht met foto’s van de stellen tijdens vakanties en weekendjes. ‘Zo zijn onze levens door elkaar heen verweven’ vertelt Bianca. ‘Het is gelopen zoals het is gelopen. Ik kon zelf geen kinderen krijgen, nu heb ik een heel gezin en zeggen ze oma tegen me.’

Op de foto: Hanny, Frans en Bianca tijdens één van hun bootvakanties.

Bekijk ook