Laatste foto | ‘Rheneir oogt zo ontspannen en de liefde spat er vanaf’
Leestijd: 3 minDoor Tara de Wit
Leestijd: 3 minDoor Tara de Wit
Als Rheneir (40) vanwege zijn suikerziekte naar het ziekenhuis moet, komt het niet in Beate op dat haar man kan overlijden. Maar nadat ze vijf weken intensief voor hem zorgt, sterft hij alsnog. Zijn laatste foto (onderaan de pagina) maakt Beates schoonzus twee weken eerder.
‘Rheneir kwam op zijn achttiende vanuit de Filippijnen naar Nederland. Ik leerde hem kennen op een feestje van een Filippijnse vrouw waar ik altijd mee in de bus zat. Op een dag vroeg ze of ik al een vriend had en vervolgens vertelde ze over haar neef, Rheneir. We wisselde nummers uit en de rest is geschiedenis.
De eerste tijd waren Rheneir en ik altijd op pad. Naar de bioscoop, de kermis, ergens heen op de scooter of gewoon lange dagen samen buiten zijn. Hij was altijd bezig met anderen en stuurde regelmatig dozen met voedsel naar zijn geboortedorp in de Filippijnen.
Rheneir had suikerziekte. Omdat zijn nieren achteruit gingen, moest hij aan de dialyse. In 2014 kreeg hij een niertransplantatie. Hij was daarna super blij, want nu was dialyse niet meer nodig.
Vijf jaar ging dat goed, totdat hij langzaam veranderde. Als ik uit mijn werk kwam, lag hij ineens op de bank te slapen. Toen hij op de verjaardag van onze dochter er als een zoutzak bij zat, moest hij van mij de dokter bellen. Nog diezelfde nacht gingen we naar het ziekenhuis. Daar bleek dat de suikerziekte ook zijn lever aantastte.
‘Het kwam niet in me op dat hij kon overlijden’
Rheneir moest in het ziekenhuis blijven. Die weken waren loodzwaar. Rheneir was een trotse man, hij wilde het liefst niet dat anderen hem verpleegden. Dus ik was er elke dag om voor hem te zorgen. Maar onze drie kinderen thuis hadden me ook nodig, dus ik racete heen en weer. Die weken waren loodzwaar. Toch vond ik het heel fijn dat ik er voor hem kon zijn.
Ik ben een vrij positief persoon, dus het kwam gewoon niet in me op dat hij kon overlijden hieraan. Misschien wilde ik het ook niet zien. Bovendien was ik er zo vaak, dat het me niet opviel hoe slecht hij eruit zag.
Op een nacht belde de arts dat Rheneir heel snel achteruit ging. Midden in de nacht ben ik met de kinderen naar hem toegegaan om afscheid van hem te nemen. Ik vond dat heel zwaar. De kinderen gaven hem een knuffel en zeiden: “I love you, papa”.
Deze foto is ongeveer twee weken voor zijn dood gemaakt door mijn schoonzus. Wat ik zo mooi vind, is dat Rheneir zo ontspannen oogt, met zijn armen onder zijn hoofd. Alsof hij zich echt even overgeeft aan de zorg.
Het is onze laatste foto als gezin. Als je goed kijkt, zie je onze kinderen in het fotolijstje op de achtergrond. Ik kijk heel liefdevol naar hem. Dit is hoe hij was. Ondanks de slangetjes, spat voor mij de liefde er vanaf.’
In deze rubriek vertellen mensen over de laatste foto die ze hebben van degene die ze missen. Heb jij ook een bijzondere laatste foto of herinnering en wil je daar iets over delen? Mail dan naar ikmisje@eo.nl o.v.v. ‘Laatste foto’
