Esther Verhoef: ‘Bij het overlijden van mijn moeder was ik van de feestcommissie’
De Kist, Esther Verhoef, 15 januari
Leestijd: 4 minDoor Marlies Medema
De Kist, Esther Verhoef, 15 januari
Leestijd: 4 minDoor Marlies Medema
Rouw en vreugde lijken tegenpolen, maar kunnen samen bestaan. Schrijfster Esther Verhoef deelt in De Kist hoe zij haar ernstig zieke moeder hielp om nog volop van het leven te genieten. “Het leven is kort, vergeet niet te shinen.”
In de uitzending van De Kist haalt Esther Verhoef een zandloper met glitters tevoorschijn en zet hem op tafel. “Die glitters staan voor de joie de vivre, het leven. Het leven is kort, dus vergeet vooral niet te shinen.
Ik was een serieus kind, en ben ook veel te serieus het werkzame leven in gegaan. Ik vergat plezier te maken. Dat is meer de laatste jaren gekomen. Ik denk dat het op mijn vijftigste was.
Het eerste overlijden waar ik bij was, was dat van mijn schoonvader. Daarna ging mijn tante, die nooit getrouwd is geweest en mijn tweede moeder was. En uiteindelijk mijn moeder. Mijn 90-jarige schoonmoeder zei het laatst nog: het afscheid is niet het moeilijkst, maar het gemis. Dat je niet meer kunt bellen naar je vrienden, dat mensen langzaam maar zeker wegvallen. We willen allemaal oud worden, maar als dat betekent dat je uiteindelijk alleen komt te staan, is het misschien wel helemaal niet zo leuk.
Esther Verhoef: 'Ze kon nog wel in de auto zitten. Wat kussens erbij, mutsje op, en dan naar het safaripark'
Bij de overlijdens die ik heb meegemaakt – en zeker bij dat van mijn moeder – was ik van de feestcommissie. Mijn moeder was ernstig ziek. Ze had nog drie maanden, misschien een jaar te leven. Ze kreeg allerlei levensverlengende behandelingen, die haar ook weer ziek maakten. Maar ze verheugde zich er zo op om bijvoorbeeld met onze zoon naar de Beekse Bergen te gaan. Ze kon nog wel in de auto zitten. Wat kussens erbij, mutsje op, en dan naar het safaripark.
In het ziekenhuis zeiden ze dan: ‘Dat gaat niet, die dag heeft u een onderzoek.’ En dan zei ik: ‘Ik ben van de feestcommissie. Mijn moeder wil dit heel erg graag. Is er een mogelijkheid dat dat onderzoek een dag later plaatsvindt?’ Vaak zag je dan dat het toch mogelijk was. Ik ben blij dat ik heb kunnen toezien dat we haar laatste maanden – het waren er maar drie – samen mooi konden maken. Al die dingen die ze nog graag wilde doen, zijn we gaan doen. ‘Kan een wijntje? Een halfje, in combinatie met je medicatie? Doen we gewoon.’ ‘Heb je zin in paling? Gaan we halen.’
En tegelijkertijd heb ik ook hele nachten wakker gelegen. En zoveel gehuild. Maar dat hield ik voor me als ik bij mijn moeder was. Iedereen heeft zijn rol.
'Ik hield haar hand vast, ik hield haar vast, en zij liet los'
De laatste nacht heb ik bij haar geslapen. Ik was erbij toen ze haar laatste adem uitblies. Ik hield haar hand vast, ik hield haar vast, en zij liet los. Het is onderdeel van het leven, en het leven is een prachtig cadeau. Ik zeg tegen iedereen: probeer die lichtpuntjes te vinden, probeer het mooie te zien. Er zijn mensen die maken het andersom mee, die moeten hun kinderen afgeven. Ik heb mijn moeder mogen afgeven. Dat is ook heel mooi en waardevol.”
Bekijk hieronder de uitzending van De Kist, waarin Esther vertelt over haar onveilige jeugd in een achterstandswijk: “Ik heb veel geweld gezien en moeten ondergaan.”
