Leestijd: 5 minDoor Everline Kamphof-Janssen
Na het overlijden van haar zoontje Floris is Everline het vertrouwen in de wereld verloren. Maar op een moment van wanhoop voelt ze toch ineens een groot gevoel van dankbaarheid. Dankbaarheid, om de enige rots in de branding van al het verdriet: haar man.
De afgelopen dagen en weken voel ik me boos. Ik ben verdrietig en opstandig. Zonder reden kan ik mensen afsnauwen en irriteer ik me mateloos aan dingen die me anders niet zouden interesseren. De afgelopen dagen en weken ben ik er helemaal klaar mee. Alles lijkt te veel. De opgave om zonder Floris verder te gaan lijkt veel en veel te groot.
Ik kan dit niet, en ik wil het trouwens ook helemaal niet.
‘Even ben ik geneigd om in een woedende tirade uit te vallen tegen deze onbekende…’
Middenin mijn moeilijke bui wordt ik op straat aangesproken. Of ik in het kader van de kerstgedachte op wil schrijven waar ik dankbaar voor ben in het afgelopen jaar………
Even ben ik geneigd om in een woedende tirade uit te vallen tegen deze onbekende, maar net op tijd besef ik dat ze helemaal niets van mij weet. Ik mompel dus maar iets als “een dak boven mijn hoofd” en loop weer snel verder. Onderweg naar huis blijft een naar gevoel aan me knagen. Met deze vraag lijkt maar weer eens te worden bevestigd hoe anders ik ben; de hele wereld die gelukkig is en dingen heeft om dankbaar voor te zijn, en ik die boos, verdrietig en verbitterd thuis op de bank zit te mopperen.
Maar dan is daar ineens vandaag.
Vandaag mogen mijn man en ik vieren dat we zeven jaar samen zijn. En tegen alle verwachtingen in voel ik de dankbaarheid van mijn kruin tot mijn tenen door mijn lijf heen stromen. Want wat is onze liefde sterk gebleken in het afgelopen jaar. Dwars door alle pijn en verdriet heen bleven we elkaar vasthouden en was mijn man de rots in de branding die ik zó hard nodig had. De enige rots in de branding, want in de grootsheid van alle ellende ben ik mijn vertrouwen in de wereld verloren.
‘Dwars door alle pijn en verdriet heen bleven we elkaar vasthouden.’
Ik durf niet meer te vertrouwen op hulp, want voor Floris kwam hulp veel en veel te laat.
Ik durf niet meer te vertrouwen op de goedheid van mensen, want juist degene waarvan ik het het meest verwachtte, hebben ons in het afgelopen jaar keihard laten vallen.
Ik kan niet meer vertrouwen op mijn God, die mij zal beschermen, want wat heeft Hij dat ongelofelijk nagelaten.
Maar ineens voel ik in alle kracht hoe sterk ik kan vertrouwen op mijn liefde. Het afgelopen jaar heeft mij geleerd dat alles wat ik hem op onze trouwdag beloofd heb waarheid is gebleken. Dat ik van hem hou in voor- en tegenspoed. Ook als hij niet verder kan, of zó boos is dat hij alles om zich heen wel stuk wil maken. Ook als hij zich voor mij afsluit en niet zegt wat er is, ook als hij worstelt en vecht om zijn hoofd boven water te houden. Ook als hij in al zijn kwetsbaarheid onbedaarlijk op mijn schouder huilt. Hij houdt van mij in voor- en tegenspoed. Ook als ik stil ben en niet uitspreken kan wat er in mij speelt. Ook als ik geen energie heb om van de bank af te komen, of als ik weiger om de deur uit te gaan. Hij houdt van mij, ook als ik zo hard huil dat de snottebellen aan mijn neus hangen, als ik dagenlang geen make-up draag en mijn haar niet doe. Ook als ik per se wil dat de dingen op mijn manier gaan. Als ik klaag en zeur en in niets meer lijk op de vrouw die hij getrouwd is.
‘Hij houdt van mij… ook als ik zo hard huil dat de snottebellen aan mijn neus hangen.’
Als ik thuis de deur binnenstap besef ik; wat mag ík dankbaar zijn dat ik dit heb. Glimlachend bedenk ik dat ik eigenlijk terug zou moeten fietsen en in koeienletters op het kaartje van die onbekende vrouw moet schrijven: MIJN MAN! Mijn rots. Ik ben ongelofelijk dankbaar voor mijn lieve, leuke, mooie, kwetsbare man. Als het niet zo hard gesneeuwd had, had ik het waarschijnlijk gedaan.
Nu laat ik het er bij dat ik hem stevig vastpak als hij straks uit zijn werk komt. Dan kus ik hem en knuffel ik hem met alle liefde die ik in mij heb. Dan fluister ik hem toe wat ik hem op onze trouwdag al beloofde; ik heb je lief, mijn hele leven.
