Na haar overlijden zeiden mensen: ‘Nu heb je tijd voor jezelf,’ maar dat was helemaal niet wat ik wilde
Leo zorgde met liefde voor zijn verstandelijk beperkte dochter.
Leestijd: 5 min
Leo zorgde met liefde voor zijn verstandelijk beperkte dochter.
Leestijd: 5 min
Dolblij is Leo als zijn eerste kind geboren wordt. Hij heeft, als telg uit een groot gezin, al veel neefjes en nichtjes. “Maar om zelf vader te worden, dat was heel bijzonder.” Maar als dochter Maureen geopereerd moet worden, gaat er iets mis.
Maureen is een gezonde baby, maar als ze ouder wordt blijkt dat haar nieren niet goed werken. Een operatie is noodzakelijk. “Het was een hele ingrijpende operatie, zeker voor die tijd. We waren vooraf gewaarschuwd dat ze zuurstofgebrek kon krijgen, maar vaststond dat ze geopereerd moest worden.”
De operatie lijkt goed te zijn gegaan, maar op de kleuterschool blijkt dat Maureen bepaalde dingen niet kan, die leeftijdgenootjes wel kunnen. De urenlange operatie heeft toch haar hersens aangetast. Zo kan ze niet knippen en plakken en leeft ze zo in haar eigen wereldje, dat ze gevaren niet ziet. “Het was niet anders. We accepteerden het. En bovendien is ze altijd een heel lief kind geweest.”
Ondanks dat ze licht verstandelijk beperkt is, wordt Maureen in het gezin behandeld als alle anderen. “Verstandelijk was ze een kind van 8. Daardoor moest ze naar een speciale school. Maar verder gingen we met haar om zoals met de rest, natuurlijk wel rekening houdend met haar beperkingen.”
Het gezin is inmiddels uitgebreid met nog drie kinderen en samen gaan ze optimistisch met de situatie om: “We konden niet met vakantie vanwege Maureen, we konden niet spontaan uit eten. Maureen was ons leven en bepaalde ons leven, en zo accepteerden we het. We hadden niks te klagen, we hadden het goed met elkaar.”
We hadden niks te klagen, want we hadden het goed met elkaar.
Maureen is dol op haar broers en zussen en laat zich de kaas niet van het brood eten: “Je kon met haar over alles praten, ze had overal een mening over en die vertelde ze ook duidelijk. Haar mening was de enige goede vond ze, anderen waren dom. Dat accepteerden we maar van haar”, vertelt Leo lachend. Ook lichamelijk had ze niks. "Ze kon bijvoorbeeld zelf boodschappen doen. Maar omdat ze zo in haar eigen wereldje zat, zag ze stoplichten en rijdende auto's niet."
Op het dagverblijf heeft ze het ontzettend naar haar zin: “Ze noemde het ‘mijn werk’. Dat was het voor haar en dat lieten we dan ook zo. Ze was de beste van haar groep en voelde daardoor dat ze de leiding kon pakken. Haar begeleiders gingen daar heel goed mee om.”
De familie wordt uitgebreid met vriendjes, echtgenoten en later kleinkinderen, tot groot plezier van Maureen. Maar daardoor beseft ze ook dat ze anders is en verzucht ze, als haar zus in een trouwjurk staat: “Dat zal ik nooit meemaken”. Dat vindt Leo verdrietig en hij benadert een televisieprogramma om haar wens in vervulling te brengen. “Toen is een bruiloft nagebootst, zonder bruidegom, maar met jurk, bruidstaart en boeket. Prachtig was dat.”
Wanneer Maureens moeder besluit ergens anders te gaan wonen, komt de zorg voor Maureen vooral op Leo neer. “We hebben nooit ruzie gehad, het was haar gewoon teveel”, benadrukt hij. “De zorg voor Maureen, daarna kwam er nog de zorg voor een kleinkind bij. Ondanks dat ze vertrok, hebben we goed contact gehouden en kwam ze op verjaardagen en etentjes.” Dankzij een meedenkende werkgever kan Leo zijn werk zo indelen, dat hij er altijd is als ze van huis gaat en weer thuiskomt.
Maureen bezoekt haar moeder wekelijks en is erg verdrietig als ze, in 2023, overlijdt nadat ze al lange tijd kampt met haar gezondheid. “Ze wilde eerst niet kijken bij de kist. Maar toen ze het wel deed, was ze er niet bij weg te slaan. Ze accepteerde het, maar praatte er niet over. Als ze verdrietig was, ging ze boven op haar kamer zitten en zong ze christelijke liederen die haar moeder ook mooi vond.”
Na een dagje met haar zus op stap te zijn geweest, voelt Maureen zich niet lekker en komt ze met moeite de trap op. “Wij dachten eerst dat het een griepje was, maar ik vertrouwde het toch niet en ging ’s nachts op haar kamer kijken. Ik hoorde haar slecht ademen en heb de ambulance gebeld.” In het ziekenhuis blijkt dat Maureen een lekkende hartklep heeft. Korte tijd later overlijdt ze, geheel onverwacht.
Haar uitvaart wordt bijgewoond door honderden mensen, en het shanty-koor, waar Maureen altijd groot fan van is geweest, komt zingen. Leo, die Maureen altijd om zich heen heeft gehad, valt na haar overlijden in een diep gat. “Nu heb je tijd voor jezelf”, zeiden mensen, “maar dat wilde ik helemaal niet. Alle tijd die ik aan haar heb besteed, dat heb ik met liefde gedaan.”
Regelmatig gaat Leo met tulpen, haar lievelingsbloemen, naar het graf van Maureen, die nu bij haar moeder ligt. Troost vindt hij in het geloof dat er meer is na het leven: “Ik zou niet weten hoe ik anders met mijn verdriet om kan gaan."
Het liedje van Herman Finkers, zo stelt hij zich het voor:
Dus daarboven in de hemel
Zien wij elkander weer
Daar drinken wij een glaasje
Met onze lieve Heer
Ook hij die nooit geloofde
Heft daar met ons het glas
En kan dan maar niet geloven
Dat hij ooit op aarde was
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
