Leestijd: 4 min
Bijna drie jaar geleden verloor Esther (16) haar broer Daniël (21). De grote klap kwam een jaar later. In een gastblog vertelt Esther hier openhartig over: ‘Hij was mijn voorbeeld! Een broer of zus verliezen, is een stukje van jezelf verliezen, heb ik ontdekt. Alles werd anders in mijn leven.’
Nadat mijn broer Daniël op 5 Augustus 2015 overleed, was de wereld voor mij ineens heel raar. Mijn broer was vermist en er is een week naar hem gezocht. Hij is gevonden in de gracht, verdronken. We weten nog steeds niet wat er precies is gebeurd en hoe hij is overleden. Dit is voor ons als familie heel frustrerend.
‘De eerste paar weken vond ik bijna gemakkelijk, tenminste, in vergelijking met wat daarna ging komen.’
De eerste paar weken vond ik bijna ‘gemakkelijk’ om met de situatie om te gaan. Tenminste, in vergelijking met wat daarna ging komen. Iedereen was de hele tijd om ons heen. Familie en vrienden zijn liefdevol en geven afleiding. Ondertussen moesten we van regelen.
Een paar weken later werd het verlies voor mij anders. Mensen bleven langer weg en ze vroegen ook minder hoe het gaat. Ook ging ik gelijk alweer naar school, zonder dat ik echt gerouwd heb. We wilden alles zo normaal mogelijk laten zijn. Gelukkig heb ik mijn lieve ouders en mijn andere broer. We zijn een hechte familie.
‘Alles werd anders in mijn leven.’
Na het eerste jaar zonder mijn broer, kwam het gemis ineens keihard bij me binnen. Het was alsof alles in mijn lichaam pijn deed. Ik keek altijd tegen mijn grote broer op. Hij was mijn voorbeeld en beschermde me altijd tegen alles. Een broer of zus verliezen, is een stukje van jezelf verliezen, heb ik ontdekt. Alles werd anders in mijn leven.
Als er in die tijd wat leuks of goeds gebeurde, voelde ik me wel even blij, maar dat gevoel was snel weg. Dan wilde ik toch heel graag gaan vertellen over mijn broer, maar dat kon niet altijd.
Ik durfde eerder nooit toe te geven dat ik hulp nodig had. Ik dacht: als ik er niet aan toegeef dat ik hulp nodig heb, als ik gewoon door blijf gaan, dan gaat het vast vanzelf weer over. Dat is dus niet waar. Het ging psychisch steeds slechter met me.
Toen ik eenmaal had aangegeven bij de huisarts en bij mijn ouders dat ik hulp nodig had, hebben ze gelijk actie ondernomen. Ik ben doorverwezen naar een psycholoog. een tijdje ging het beter, maar na een poosje kwam ik opnieuw weer in een zwart gat. gelukkig durfde ik dat toen gelijk aan te gegeven. Vanaf dat moment ben ik weer terug gegaan en heb ik nog steeds gesprekken met mijn psycholoog.
‘Gesprekken met de psycholoog zijn een hele steun voor me.’
Deze hulp is een hele steun voor me. Ik kan eerlijk mijn verhaal doen en vertellen over wat ik voel. Ik hoef me nergens voor te schamen. Dit helpt me enorm. En wat mensen ook zeggen, soms kun je dingen niet alleen aan, en heb je dat extra duwtje in de rug nodig.
Ik heb gemerkt dat veel mensen best snel een oordeel hebben over rouwen. Ik hoor bijvoorbeeld weleens: Het is alweer een jaar geleden, moet je nu niet is doorgaan met je leven? Dit soort antwoorden raken me heel erg, omdat diep vanbinnen mijn wond nog helemaal vers en open is.
‘Geen enkele manier van rouwen is verkeerd.’
Ik weet nog dat ik eerder ook over andere mensen oordeelde, toen ik zelf nog niemand dierbaars was verloren. Nu is dat anders. Er staat geen tijd of manier voor rouwen. Het zal een heel leven lang duren om weer heel te worden. Daarom wil ik tegen iedereen zeggen die iemand verloren heeft: Doe het in je eigen tempo, geen enkele manier van rouwen is verkeerd!
Iedereen die rouwt moet een weg zien te vinden om psychisch weer sterk te worden. Ik vind het heel moeilijk om die weg te vinden. Gelukkig vinden wij als familie ook steun bij God, ik weet dat Hij bij ons is, en dat is een troost.
Esther van Vliet
